decollatus
dēcollātus, a, um, part. de decollo.
Pannis
rubeis aut viridibus, et manticis Decollatis, nec notanter brevibus.... non utantur
clerici. Alia eccl. Tornac. ann. 1366. cap. 17. art. 16. pag. 52 : Nec
utantur sotularibus plurimum Decollatis. Vide in Decollare 1.