deerro
deerro, to wander away, go astray, lose the way
Could not find deerrante in Logeion dictionaries.
deerrante present active participle neuter ablative singular, present active participle masculine ablative singular, present active participle feminine ablative singular of deerro
dĕ-erro (in the poets dissyllabic, Lucr. 1, 711; Verg. E. 7, 7 al.), āvi, ātum, 1, v. n., to wander away, stray, go astray, go the wrong way, lose one's way (rare, but class.).
- I Lit.: deerrare a patre, Plaut. Men. 5, 9, 54 (1113) (for which aberrare a patre, id. ib. prol. 31): qui in itinere deerravissent, * Cic. Ac. Fragm. ap. Lact. 6, 24; for which itinere, Quint. 10, 3, 29: vir gregis ipse caper deerraverat, * Verg. E. 7, 7: equi deerrantes via, Sen. Hippol. 1070.—
- b Of inanimate subjects, Lucr. 3, 873: jaculantium ictus deerraturos negant, Plin. 28, 8, 27, § 100: si potus cibusve in alienum deerravit tramitem, id. 11, 37, 66, § 176.—
- II Trop., to err, stray, deviate: magnopere a vero, Lucr. 1, 712: ab eo quod coeperimus exponere, Auct. Her. 1, 9, 14: verbis, Quint. 12, 10, 64: significatione, id. 1, 5, 46: quia sors deerrabat ad parum idoneos, fell upon improper persons, Tac. A. 13, 29.—Pass. impers.: ubi semel recto deerratum est, Vell. 2, 3 fin.—Absol.: multos enim deerrasse memoria prodidit, Col. 1, 4, 6; Quint. 11, 2, 32.
de-erro (bei Vergil u. Lukan zweisilbig), āvī, ātum, āre, abirren, sich verirren, irrend abkommen, I) eig.: a) v. leb. Wesen: vir gregis ipse caper deerraverat, Verg. – m. Abl. (von wo?), angiporto, Cornif. rhet.: itinere, Quint.: cursu (vom Kurs zur See), Auson. – m. ab u. Abl., in navigando a ceteris, Sall. fr.: inter homines a patre, Plaut. – m. in u. Abl., in itinere, Cic. fr. – m. in u. Akk., in foveas (v. Elefanten), Plin. – b) v. lebl. Subjj.: naves onerariae, quae deerrassent, Auct. b. Afr.: iaculantium ictus deerraturos negant, Plin. – m. ab u. Abl., vageque deerrarunt passim motus ab sensibus omnes, Lucr. – m. in u. Akk., si potus cibusve in alienum deerraverit tramitem, Plin. – II) übtr.: a) v. leb. Wesen: quae (signa) intuentes deerrare non possumus, Quint.: multos deerrasse memoria (Nom.) prodidit, Col.: omnium aliarum artium peccata offendunt deerrantem, Sen. – m. ab u. Abl. od. m. bl. Abl. (von wo?) magno opere a vero longe, Lucr.: si non deerrabimus ab eo, quod coeperimus exponere, Cornif. rhet.: ab illa (rerum natura) deerrare sapientia est, Sen.: ubi semel recto deerratum est, Vell. – m. Abl. (womit? wodurch?), verbis (mit den W. = in den W.), Quint.: sic et sententiā et visu, ut etc., Col. – b) v. lebl. Subjj.: quia sors deerrabat ad parum idoneos, Tac. ann. 13, 29.
deerrō, (13) āvī, ātum, āre, intr., sʼécarter du droit chemin, se fourvoyer, se perdre : in itinere Cic. Ac. 3, 2, sʼégarer dans la route, faire fausse route ; deerrare ab aliquo Pl. Men. 1113, sʼégarer en sʼéloignant de qqn ; itinere Quint. 10, 3, 29, sʼécarter de son chemin ; si potus cibusve in alienum deerravit tramitem Plin. 11, 66, si le boire ou le manger sʼégarent en prenant une route qui nʼest pas la leur || [fig.] a vero Lucr. 1, 711, sʼécarter de la vérité ; significatione Quint. 1, 5, 46, sʼécarter de lʼacception ordinaire ; sors deerrabat ad parum idoneos Tac. Ann. 13, 29, le sort sʼégarait sur des hommes trop peu capables.
➳ dissyll. chez les poètes.
de-errō āvī, āre,
- to wander away, go astray, lose the way: in itinere: caper deerraverat, V.: sors deerrabat ad parum idoneos, fell upon improper persons, Ta.