defacere
Deffaire. Testam. Rog. I. comit. Carcass. ann. 1202. inter Instr. tom. 6. Gall. Christ. col. 21 :
Sicut scriptum est, sic habeat firmitatem ista scriptura. Ego Rogerius non hoc
Defaciam. Ubi Desfaciamedidit D.
Vaissetetom. 2. Hist. Occit. col. 160. Charta ann. 1203. in Chartul. Campan. fol. 301. v°. col. 1 :
Nos reddemus
eidem (Theobaldo) litteras suas, per quas Deffacit communiam S.
Memmii. Alia Hugon. ducis Burg. ann. 1208. in Chartul. eccl. Lingon. ex Cod. reg.
5188. fol. 12. v°. : Libenter tollam illam communiam et Defaciam. Lit.
Caroli regent. ann. 1359. ex Memor. D. Cam. Comput. Paris. fol. 20. v° : Deffaçons
et abolissons toute note et tache, que il pourroient avoir encouru de fait ou autrement.
Deffaire vero, pro damnum restituere, emendare, etiam dixerunt. Charta prior. et
monach. Luxov. ann. 1266. ex Chartul. Campan. fol. 403 : Nos vos mandames que an ne
nos a riens Deffait ne rendu de quanque avons ot an covant, ne deffossés, qui sont
antores par nostre moster de Lixu. Alia Theob. comit. Campan. ann. 1231. tom. 5.
Ordinat. reg. Franc. pag. 550 : Et se li dux par aventure encontre ses lettres lor
forfaisoit riens,.... ge le requeroie le duc qu'il le défeist ; et se il ne le voloit
Deffaire, se (je) le feroie deffaire en bonne foy. Vide Diffacere.