defaeco
Could not find defaecata in Logeion dictionaries.
defaecata perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of defaeco
defaecata feminine ablative singular, feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural of defaecatus
dē-faeco (dēfēco, or defīco; cf. Ritschl ad Plaut. Most. 1, 3, 2 (158)), āvi, ātum, 1, v. a. [faex], to cleanse from dregs; to refine, purify, defecate, clarify (ante-class. and post-Aug.).
- I Lit.: vinum, Col. 12, 33; Plin. 18, 26, 63, § 232: vindemiam, Vulg. Isa. 25, 6.—
- B In gen., to cleanse, purify, wash: se, Plaut. Most. 1, 3, 2 (158): membra, Prud. Cath. 7, 74: aërem, Veg. Vet. 1, 20, 3. —
- II Trop., to purify; to make clear, serene; to set at ease: quicquid incerti mi in animo prius aut ambiguum fuit, nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 70 (763): animus purgatus defaecatusque, Macr. Somn. Scip. 1, 8: mens, id. ib. 2, 12: literae defaecandae, Sid. Ep. 1, 1: caro ab omni defaecata labe vitiorum, Ambros. in Luc. 7, 141 fin.: nunc defaecato demum animo egredior domo, undisturbed, serene, Plaut. Aul. 1, 2, 1 (79).—P. a.: dēfaecātus, a, um. —Comp.: caelum defaecatius ab omni labe, Ambros. in Psa. 118; Serm. 8; vindemiae, refined, Vulg. Isa. 25, 6.
dē-faeco, āvī, ātum, āre (de u. faex), I) von der Hefe reinigen, abklären, vinum, Col. u. Plin. – II) übtr.: A) übh. reinigen, waschen, se, Plaut.: aërem, Veget. – B) reinigen, läutern, erheitern, Plaut. u.a.: animus defaecatus, ungetrübte Stimmung, Plaut. aul. 79: caro ab omni defaecata labe vitiorum, Ambros. in Luc. 7. § 141 extr.: Partic. im Compar. u. Superl., sicut electrum defaecatius est omnibus, ita currens aqua pura ceteris, Schol. Bern. Verg. georg. 3, 522: unde et caelum et purius et defaecatius ab omni labe peccati est, Ambros. in psalm. 118. serm. 8: defaecatissimum lumen gratiae, Augustin. ep. 225, 9. – Nbf. deficatus, Plaut. most. 158.
See: defaecare
dēfæcō (16) (-fēcō), āvī, ātum, āre (de, fæx), tr., ¶ 1 séparer de la lie, tirer au clair : Plin. 18, 232 ¶ 2 [fig.] clarifier, purifier, éclaircir : Pl. Ps. 760 ; Aul. 79.
- 1. (Plin. Mai.) (wijn) van droesem ontdoen, reinigen;
- 2. (Plaut.) (metaf.) (a) alg. reinigen, wassen [se]; (b) helder maken [animum].