defringo
defringo, to break off, break to pieces
Frieze-Dennison Vergil
dēfringō, frēgī, frāctus, 3, a.: to break off, 11.748. (dē and frangō)
Could not find defracto in Logeion dictionaries.
defracto perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular of defringo
dē-fringo, frēgi, fractum, 3, v. a., to break off; to break to pieces (rare but class.).
- I Lit.: amphoram defracto collo puram impleto, Cato R. R. 88: plantas, Varr. R. R. 1, 40, 4; cf. Verg. G. 2, 300: ramum arboris, Cic. Caecin. 21, 60: surculum, id. de Or. 3, 28, 110: ferrum summā ab hasta, Verg. A. 11, 748: crura aut cervices sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 126 (721); so, lumbos, id. Stich. 1, 3, 37 (191): caput ei testatim, Juventius ap. Charis. p. 196 P.; cf.: caput ei hoc patibulo, Titin. ap. Non. 366, 18.—
- II Trop.: id unum bonum est, quod numquam defringitur, is never destroyed, Sen. Ep. 92; Apul. Flor. 3, p. 355, 2.
dē-fringo, frēgī, frāctum, ere (de u. frango), abbrechen, a) übh.: ramum arboris, Cic.: surculum, Cic.: summa plantas ex arbore, Verg. – b) im üblen Sinne: pedem subsellii, Cornif. rhet.: amphora defracto collo, Cato: defractis compluribus subselliis obesitate cuiusdam, Suet.: ex nave et columna aliqua pars defringebatur, Gaius inst.: Körperteile, digitos omnes suos, Nov. com. 50 (vgl. diffringo). – m. ab u. Abl., ferrum ab hasta, Verg.: articulum a crure, Apul. – übtr., unum bonum est, quod numquam defringitur, was einen Abbruch erleidet, entzogen wird, Sen. ep. 92, 2: u. so si nihil ex gratia eius petitio mea defregisset, keinen Abbruch getan hätte, Apul. flor. 16. p. 22, 18 Kr.
See: defringere
dēfringō, (13) frēgī, frāctum, ĕre, tr., arracher en rompant, rompre, briser, casser : Pl. St. 191 ; Cato Agr. 161, 3 ; ramum arboris Cic. Cæc. 60, arracher une branche dʼun arbre, cf. de Or. 3, 110 ; ferrum ab hasta Virg. En. 11, 748, arracher le fer à une lance || [fig.] Sen. Ep. 92, 2.
- 1. afbreken [plantas ex arbore; ferrum ab hasta];
- 2. (Sen.) (metaf.) afbreuk doen aan (alqd).
dēfringō frēgī, frāctus, ere
- de + frango, to break off, break to pieces: ex arbore plantas, V.: ramum arboris: ferrum summā ab hastā, V.