deintus
dĕ-intus,
- adv., from within: a parte interiore (late Lat.), Veg. Vet. 3, 4, p. 353 Bip.; (opp. de foris), Vulg. Luc. 11, 40; ib. 11, 7.
de-intus, Adv. von innen hervor, -heraus, Veget. mul. 4, 9, 2. Vulg. Luc. 11, 7 u.a. Spät.
rarum cum advenientibus ~us habens colloquium, et hoc per fenestram
dum deforis illa [aquam ] traderet et ~us illi susciperent
commotio magna hinc a foris oppugnantium, inde ~us repugnantium
familiares Hoeli Seis oppidum Wiz ‥ insidiis cujusdam traditoris ~us ceperunt
capti sunt ~us [] milites lv : intus M. Par. Maj. II 216
illi ~us, non habentes unde obsidionis incommoda sustinerent, castrum reddere compelluntur
sparget secundo desuper in circuitu ecclesiae ~us cum antiphona
radix illi [libanotidi ] de foris nigra, de intus alba
si [(animal ] ~us sepem in virga se inpalaverit, non est solvendus
de xl acris terre ‥ quas ipsi essartaverunt de foresta nostra de Scottor’ [] ~us ipsam forestam et †coneleiam [ Shotover, Oxon l. Coueleiam ]
dĕintŭs, au dedans, en dedans, par dedans : Veg. Mul. 4, 9, 2 ; Vulg. Luc. 11, 40.
Dedans, De dedans. Pactus Legis Salicæ tit. 8. § 1 :
Si quis
pomarium...... Deintus curte, aut latus curte furaverit. Innocentius de Casis
literar. : Super arcam memoriam Deintus sextanea parte, etc.