demorior
demorior, to die off, die (out of a number)
Could not find demortuum in Logeion dictionaries.
demortuum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of demorior
- I Lit.: paene sum fame demortuus, Plaut. Stich. 1, 3, 62 (216): cum esset ex veterum numero quidam senator demortuus, Cic. Verr. 2, 2, 50, § 124; cf.: tantum hominum demortuum esse, ut, etc., Liv. 40, 19; 26, 23; Curt. 8, 10: alii sunt alias, nostrique familiares fere demortui, Cic. Att. 16, 11 fin.: posse evenire, ut demoriantur mancipia, Dig. 4, 4, 11, § 5.—So in pub. law lang.: in demortui (magistratus) locum creatur, sufficitur, etc., Liv. 5, 31 Drak.; 23, 21 sq.; Cic. Verr. 2, 4, 5, § 9; Suet. Caes. 41 al.—
- II Trop.
- A To depart, be gone: potationes plurimae demortuae, Quot adeo cenae, quas deflevi, mortuae! Plaut. Stich. 1, 3, 58 (212): demortua vocabula, obsolete, Gell. 9, 2, 11.—
- B With acc. pers., to be dying for love of any one (cf. depereo): ea demoritur te, Plaut. Mil. 4, 1, 23 (969); 4, 2, 49 (1039).
I intr., ¶ 1 sʼen aller [dʼun groupe] par la mort, faire un vide en mourant : cum esset ex veterum numero quidam senator demortuus Cic. Verr. 2, 2, 124, la mort dʼun certain sénateur ayant fait un vide dans lʼeffectif des anciens, cf. Verr. 2, 4, 9 ; Liv. 5, 13, 7 ; 23, 21, 7 ¶ 2 aller mourant, dépérir : pæne sum fame demortuus Pl. St. 216, je suis presque mort de faim, cf. 211 ; vocabula demortua Gell. 9, 2, 11, noms disparus du monde [avec les personnes quʼils désignaient]
II tr., [poét.] aliquem Pl. Mil. 970 ; 1040, se mourir dʼamour pour qqn.
- 1. ontvallen (aan een college, een familie enz.), sterven; ➤ cum esset ex veterum numero quidam senator demortuus;
- 2. (Plaut.) (metaf.) omkomen, vergaan; ➤ paene sum fame demortuus;
- 3. (Plaut.) dodelijk verliefd zijn op (m. acc.).
- to die off, die (out of a number): sacerdotes demortui sunt novique suffecti, L.: ex veterum numero senator: emere in demortui locum: in demortui locum censor sufficitur, L.