deploratio
dē-plōrātĭo, ōnis, f. [deploro],
- a lamenting, bewailing, Sen. Cons. ad Marc. 9; Ep. 74 med.; Tert. Apol. 1.
dēplōrātio, ōnis, f. (deploro), das (heftige) Beweinen, Bejammern, haec, Sen. ep. 74, 11: nostri, Sen. ad Marc. 9, 1: ganz absol., Tert. apol. 1.
gemitus ille sordet ante Deum qui feditatem anteactam deplorat, futuram exoptat, non quod ~o per se displiceat, sed quod ex adjuncto vigere non queat
dēplōrātĭō, (15) ōnis, f. , plainte, lamentation : Sen. Ep. 74, 11.
deploratio , onis. f. et, v. deploratus
See an image
See an image