depositarius
dēpŏsĭtārĭus, ii, m. [depono, no. I. B.; prop. pertaining to a deposit; hence], in jurid. Lat.,
- One who receives a deposit, a trustee, depositary, Dig. 16, 3, 1, § 36; 16, 3, 7, § 2 (twice).—
- II One who makes a deposit, a depositor, Dig. 16, 3, 7 fin.
dēpositārius, iī, m. (depono), I) der, bei dem etwas niedergelegt wird, ICt. – II) der etwas niederlegt, zur Verwahrung gibt, ICt.
nostram ‥ in ede sacra pecuniam vel penes fidum deponamus ~ium consignatam
fidelis esto dispensator, quia tantum ~ius es
ne custodibus vel ~iis pecunie ‥ aliquid hujus occasione molestie vel gravaminis irrogaret
compotus magistrorum J. de C., G. de C., et J. de P., ~iorum
quod omnia debita que ex causa mutui seu depositi ‥ debebant necnon omnia nomina tam debitorum quam creditorum et ~iorum suorum ‥ nobis in scriptis traderent
in liberacione facta Andree B. ~io custume deputato per regem
concedimus ‥ potestatem ‥ deputandi ‥ receptores et ~ios pecuniarum occasione dictarum decimarum ac indulgenciarum acquisitarum
quod nullus a secularibus deposicionem admittat pecunie, scriptorum vel alicujus rei notabilis preter ‥ licenciam prioris et tune illud quod deponendum est in communi ~io ‥ reponatur
compotus ‥ anniversarii: ‥ in solutis ~iis conventus pro pitancia
dēpŏsĭtārĭus, ĭī, m. (depono), ¶ 1 dépositaire : Ulp. Dig. 16, 31, 1 ¶ 2 celui qui a fait un dépôt : Ulp. Dig. 16, 3, 7.
Item voluerunt quod ille, qui pecunias levabit de tribus in tribus
mensibus, aliis duobus sociis suis legale et bonum compotum de receptis et datis reddere
teneatur, et id quod supererit dicto Depositario sive constructori tradere
teneantur. Apud Benedictinos, maxime Congregationis S. Mauri, Depositariusmensam et res quotidiani usus sub cellerario curat.