derelinquo
derelinquo, to forsake wholly, abandon, desert
Could not find derelictae in Logeion dictionaries.
derelictae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of derelinquo
dē-rĕlinquo, līqui, lictum, 3, v. a.
- In the class. lang., to forsake wholly, to abandon, desert (good prose): cf.: Ti. Gracchum a Q. Tuberone derelictum videbamus, Cic. Lael. 11, 37: ut aratores agros latos ac fertiles desererent totasque arationes derelinquerent, id. Verr. 2, 3, 51, § 120: serere aliquid in inculto et derelicto solo, id. Brut. 4, 16: naves ab aestu derelictae, * Caes. B. G. 3, 13 fin.: castra, Liv. 39, 50, 5; cf. 37, 8, 5; 10, 17, 5: in arce praesidium dereliquit, Curt. 9, 4: perditi atque ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti, Cic. Cat. 1, 10, 25; cf.: ut me quasi pro derelicta sis habiturus, Plaut. Truc. 4, 4, 14 (867); Cic. Att. 8, 1: communem causam (with deserere), Cic. Caecin. 35 fin.: desertarum derelictarumque rerum patrocinium suscipere, id. N. D. 1, 5, 11: Dominum, Vulg. 1 Reg. 12, 10 et saep.—
- 2 To leave behind: in qua (arce) praesidium dereliquit, Curt. 9, 4, 8: filium quem privatum dereliquerat, Sall. J. 5 fin.; Treb. Pol. Trig. Tyr. 12.—
- II In late Lat., to leave behind, to bequeath: libros de gente Romana conscriptos, Arn. 5, p. 161: derelictum magnum aes alienum, Hier. Ep. 108, 30.
dē-relinquo, līquī, lictum, ere, I) von etwas weggehen und es zurücklassen, ohne sich weiter darum zu kümmern = etwas auf immer verlassen, im Stiche lassen, gänzlich aufgeben, A) eig.: agrum, Varro fr.: agros latos fertilesque deserere totasque arationes derelinquere, Cic.: si me frater non dereliquisset, Sen. rhet.: ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti, Cic.: o derelictos homines ab humanitate! Cornif. rhet. – haec oppida atque oram maritimam pro derelicto habere, als ganz aufgegeben (= als herrenloses Gut) betrachten, Cic. – derelicta regio, menschenleere (Ggstz. regio celebris), Cornif. rhet.: incultum et derelictum (herrenloser) solum, Cic. – B) übtr., hintansetzen = vernachlässigen, derelictus ab amicis, Cic.: qui quoniam suum ius non deseruit... derelinquo iam communem causam, Cic. – II) übh. hinterlassen, zurücklassen, Curt. 9, 4 (14), 8 u. Spät.
dērĕlinquō, (13) līquī, lictum, ĕre, tr., ¶ 1 abandonner complètement, délaisser [qqch., qqn] : Cic. Verr. 2, 3, 120 ; Br. 16 || Læl. 37 ; Fam. 1, 9, 17 || [fig.] homines perditi atque ab omni spe derelicti Cic. Cat. 1, 25, hommes perdus et abandonnés de toute espérance ¶ 2 laisser après soi : [en sʼen allant] Curt. 9, 4, 8 ; [après sa mort] Arn. 5, 8.
- 1. verlaten, in de steek laten; ➤ agros ~; solum derelictum onbeheerd; ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti; derelictus ab amicis;
- 2. (Laatl.) achterlaten, nalaten;
- 3. (Laatl.) achterwege laten;
- 4. (Vulg.) overlaten, over laten blijven.
dē-relinquō līquī, lictus, ere,
- to forsake wholly, abandon, desert: Gracchum a Tuberone derelictum videbamus: arationes: ab omni fortunā derelicti: filium privatum dereliquerat, S.: oppida pro derelicto habere, abandoned, ownerless.