derocare
Desrocher, Ital.
Derrocar. Annal. Cæsenat. ad ann. 1294. apud Murator. tom. 14. Script. Ital. col. 1109 :
Malatestinus tunc
potestas Cæsenæ Derocavit omnes quas potuit fortilicias. Et col. 1113 :
Gallassius capitaneus Cæsenæ cum vicario ecclesiæ Ravennatis obsederunt castrum
cum manganis, Derocando domus. Chron. Bergom. ad ann. 1404. ibid. tom. 16. col.
949 : Cavaverunt ipsam turrim circumcirca et ipsam dirui et Derocari
fecerunt. Charta ann. 1327. in Reg. 65. Chartoph. reg. ch. 65 : Eis
imponebatur, quod..... multas arbores Derrocando sibi non licitas, et eas in usus suos
convertendo, etc. Vita SS. MSS. ex Cod. 28. S. Vict. Paris. fol. 65. v°. col.
2 : Li Tyebre crut tant que il aloit souz les murs de Rome et pluisours maisons
Desrocha. Vide Derochatura, Derucare, Dirocare et Derupare.