deruptus
deruptus, broken, precipitous, steep
Could not find deruptum in Logeion dictionaries.
deruptum neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of deruptus
dē-ruptus, a, um, Part. [derumpo, not in use],
- broken; hence, like abruptus, of localities, precipitous, steep (not before Lucret.): dextra pars (maceriae) in aliquantum altitudinis, Liv. 42, 15; so, saxa, Lucr. 6, 539: ripae, Liv. 37, 39: angustiae (with praecipites), id. 21, 33: collis (with arduus), Tac. A. 2, 80: spatia terrae (with prona), Gell. 7, 2, 11.—Comp.: in deruptiorem tumulum, Liv. 38, 2.—Sup. and adv. appear not to occur.—
- b In plur. subst., dērupta, ōrum, n., precipices: in derupta praecipitati, Liv. 38, 2 fin.: per derupta et avia, Tac. A. 4, 45; 6, 21.
dēruptus, a, um (*derumpo; also abgebrochen, dah. wie das gew. abruptus) abschüssig, von Örtl., ripa, Liv.: loca (Ggstz. planiora loca), Arnob.: deruptior tumulus, Liv. – Plur. subst., dērupta, ōrum, n., abschüssige Stellen, Abgründe, Liv. u. Tac.
dēruptus, (16) a, um (de et rumpo), ¶ 1 détaché par rupture, rompu : derupta saxa Lucr. 6, 539, rochers disjoints ¶ 2 c. abruptus, escarpé, à pic : dextra pars labe terræ derupta erat Liv. 42, 15, 5, la partie droite du chemin par suite dʼun éboulement du sol était en pente brusque ; deruptæ angustiæ Liv. 21, 33, 7, défilés bordés de ravins à pic ; deruptior Liv. 38, 2, 13, plus à pic || subst. n. pl. derupta Liv. 38, 2, 14, précipices.
dē-ruptus
adj.
- with comp, broken, precipitous, steep: angustiae, L.: in deruptiorem tumulum, L. —Plurn. as subst, precipices, L.