dicax
dicax, talking sharply, satirical, sarcastic, acute, witty
Could not find dicacis in Logeion dictionaries.
dicacis masculine genitive singular, feminine genitive singular, neuter genitive singular, masculine accusative plural, feminine accusative plural of dicax
dĭcax, ācis, adj. [1. dico],
- talking sharply, satirical, sarcastic, acute, witty (class.): Demosthenes non tam dicax fuit quam facetus. Est autem illud acrioris ingenii, hoc majoris artis, Cic. Or. 26, 90; cf. Quint. 6, 3, 21; so with facetus, Cic. de Or. 2, 54, 221; id. Cael. 28, 67; with venustus and urbanus, *Cat. 22, 2; with lascivus, Caelius in Quint. 6, 3, 41; with cavillator, Plaut. Truc. 3, 2, 15 (683) et saep.: Satyri, Hor. A. P. 225: dicax in aliquem, Cic. Phil. 2, 31 fin.: argutia, Gell. 12, 2 et saep.—Comp., Cic. de Or. 2, 60, 244; Liv. 32, 34, 3.—Sup., Petr. 113, 12.—Adv. does not occur.
dicāx, ācis, Adi. m. Compar. u. Superl. (v. 2. dico), von beißendem Witze sprudelnd, satirisch, im üblen Sinne naseweis, schnippisch, witzelnd, der Witzbold, Cic. u.a. – male dicax, s. maledicāx.
~a[ce ]m,quedol , ~a[ce ]s,quedole
~ax, i. facundus, qui verbis jocatur in quamlibet rem, velcwedel
sales ‥ subtiles et ~aces emittunt
plurima Hildeberti carmina Romam transferuntur, que ~acium scholis et didascalis Quiritum admiranda censentur
~aces philosophos
dĭcāx, (12) ācis (dico 2), adj., railleur, malin, mordant : Cic. Phil. 2, 78 ; Or. 90 ; Hor. P. 225 || dicacior Cic. de Or. 2, 244 ; -cissimus Petr. 113, 12.
dicāx ācis, adj.with comp.
- DIC-, talking sharply, satirical, sarcastic, acute, witty: Demosthenes: Satyri, wanton, H.: dicacior naturā, L.