diffamo
diffamo, to make a scandal of, divulge
Could not find diffamatumque in Logeion dictionaries.
diffamatumque neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of diffamo
dif-fāmo, āvi, ātum, 1, v. a. [fama], to spread abroad by an ill report; to publish, divulge.
- I Prop. (rare and not ante-Aug.): vulgat adulterium diffamatumque parenti Indicat, Ov. M. 4, 236; cf. prava, Tac. A. 14, 22: nomen pessimum super virginem, Vulg. Deut. 22, 19.—
- B To decry, defame, malign: viros feminasque procacibus scriptis, Tac. A. 1, 72; cf.: aliquem probroso carmine, id. ib. 15, 49: aliquem probris, Ap. M. 1, p. 107; Vulg. Matt. 9, 31.— With acc. and inf.: diffamat, incendio repentino domum suam possideri, Ap. M. 4, p. 147.—
- II To declare, make known, proclaim widely (late Lat.): Deus diffamatur, Aug. de Morib. Eccl. 14: sermonem, Vulg. Marc. 1, 45.
dif-fāmo, āvī, ātum, āre (dis u. fama), unter die Leute bringen, I) im üblen Sinne, etwas ruchbar machen, jmd. verschreien, verlästern, verunglimpfen, verleumden, adulterium, Ov.: prava, üble Gerüchte verbreiten, Tac.: alqm procacibus scriptis, Tac.: alqm probris, Apul.: homo quispiam turpitudine pristinae vitae diffamatissimus (höchst verschrien, verrufen), Gell. 18, 3, 3. (Hertz defamatissimus). – diffamat (er verbreitet das üble Gerücht) m. folg. Acc. u. Infin., Apul. met. 4, 10. – II) im guten Sinne, a) übh.: sermonem, Vulg. Marc. 1, 45. – b) preisen, feiern, deus diffamatur, Augustin. de mor. ecl. 14: diffamatā et praevalescente religione Christianā, Augustin. de civ. dei 2, 21: venator studiis popularibus diffamatus, Augustin. conf. 4, 14.
See: diffamare
diffāmō, (14) āvī, ātum, āre (dis, fama), tr., ¶ 1 divulguer : Ov. M. 4, 236 ; Tac. Ann. 14, 22 ¶ 2 diffamer, décrier : Tac. Ann. 1, 72 ; 15, 49 || répandre le mauvais bruit que [prop. inf.] : Apul. M. 4, 10.
- 1. (poët.; postklass.) belasteren, geruchten verspreiden over (m. acc.) [alqm procacibus scriptis; alqm carminibus];
- 2. (August.) prijzen, roemen [religionem Christianam].
diffamo —, ātus, āre
- dis- + fama, to make a scandal of, divulge: adulterium diffamatum, O.: prava, Ta.—To malign: viros procacibus scriptis, Ta.