diphthongus

diphthongus, i, f., = δίφθογγος,

• a diphthong, Mart. Cap. 3, § 277; Prisc. p. 561 P. al.

diphthongus, a, um (δίφθογγος), doppellautend, mit einem Diphthong geschrieben od. gesprochen, syllaba, Mart. Cap. 3. § 275. – subst., diphthongus, ī, f. (δίφθογγος), der Doppellauter, Diphthong, Prisc. 1, 50 u. 2, 11. Mart. Cap. 3. § 277. Apul. de diphth. 1 sqq.: griech. Form diphthongos, Serv. Verg. Aen. 3, 226. Ter. Maur. 418 u. 428. Apul. de diphth. 3.

diphthongus [CL < δίφθογγος] , diphthong. vocalium ‥ duarum conjunctione, quod diptongon vocant Bede AM 86 (cf. ib. 87: in Latinis non invenitur haec diptongus); ‘aeger’ animo, ‘aegrotus’ corpore, utrumque per ~on scribitur Alcuin Orth. 2327; sciat [notarius] ‥ ubi virgula representans diptongon scribi debeat Neckam Ut. 117; ~us apud Grecos est conjunctio duarum vocalium sonum unius vocalis habentium Bacon Maj. III 92; AE et OE diptongi non sunt nisi scripto tantum Ps.-Gros. Gram. 30.