dirumpo
dirumpo, to break to pieces, break, shatter
Could not find dirupta in Logeion dictionaries.
dirupta perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter nominative plural of dirumpo
dī-rumpo or disr-, rūpi, ruptum, 3, v. a., to break or dash to pieces; to break, burst asunder (rare but class.).
- I Lit.: tabulā caput, Plaut. Bacch. 3, 3, 37 (441): ne medius disrumpar miser, id. Curc. 2, 1, 7 (222): cum se in nubem induerint (venti) ejusque tenuissimam quamque partem coeperint dividere atque disrumpere, Cic. Div. 2, 19, 44: imagines, Tac. H. 1, 55: homo diruptus, i. e. that has a rupture (c. c. dirutus), Cic. Phil. 13, 12.—In an obscene sense, Plaut. Cas. 4, 3, 11 (808) al.—
- II Trop.
- A To break off, sunder, sever: amicitias exorsa aliqua offensione dirumpimus, Cic. Lael. 22 fin.; cf.: humani generis societatem, id. Off. 3, 5, 21: regnum, Vulg. 3 Reg. 11, 11.—And in a figure borrowed from a play (in which two persons tugged at the ends of a rope until it broke, or one of them fell to the ground): cave dirumpatis, i. e. the rope or thread of your recollection, Plaut. Poen. prol. 117.— Esp. freq.,
- B Pass. in colloquial lang., to burst with envy, etc.: unum omnia posse dirumpuntur ii qui, etc., Cic. Att. 4, 16, 10; cf.: infinito fratris tui plausu dirumpitur, id. Fam. 12, 2, 2: dirumpor dolore, id. Att. 7, 12, 3; cf. risu, Ap. Met. 3, 2, 12.—Once act.: dirupi me paene, I nearly burst myself with earnest speaking, Cic. Fam. 7, 1, 4.
dī-rumpo (dis-rumpo), rūpī, ruptum, ere, zerreißen, zerschmettern, I) eig.: tenuissimam quamque partem (nubis) dividere atque d., Cic.: paedagogo tabulā caput disr., Plaut.: imagines, zerschlagen, Tac.: (homo) diruptus, einen Bruch habend (gebrechlich), Cic. – medial, dirumpi = zerreißen, auseinanderreißen, bersten, repente putris et vetus funis disrumpitur, Apul.: lagoenae grandes cum musto pleno fuerint absque spiramine ilico disrumpuntur, Hieron.: disrupta corrigia, Varro fr.: dirupto solo, Sen.: disruptis ianuis, Vopisc. – II) übtr.: a) m. persönl. Objj.: dirupi me paene in iudicio Galli Canini, ich habe mir fast (als Redner) die Lunge gesprengt, mich beinahe heißer geschrien, Cic. ep. 7, 1, 4. – u. medial, dirumpi = vor Verdruß, Unwillen, Ärger, Neid zerplatzen, zerbersten, bersten mögen, sich fast zu Tode ärgern, dirumpi plausu alcis (vor Ärger über den Beifall jmds.), Cic.: dirumpi dolore (vor Ärger), Cic.: ebenso stomacho, Sen.: u. absol., disrumpor, Ter.: dirumpuntur ii, qui etc., Cic. – selten vor Lachen, nemo, qui non risu dirumperetur, vor, L. hätte bersten mögen, sich hätte totlachen mögen, Apul. met. 3, 2. – b) m. abstr. Objj., zerreißen = gewaltsam abbrechen, amicitiam, Cic.: societatem, Cic. – ➳ Archaist. Partiz. disrumptum, Plaut. Bacch. 603.
See: dirumpere
dīrumpō (12) et disrumpō, rūpī, ruptum, ĕre, tr., ¶ 1 briser en morceaux, faire éclater : puer pædagogo tabula disrumpit caput Pl. Bacch. 441, le jeune homme brise avec sa tablette la tête de son précepteur, cf. Curc. 222 ; cum se in nubem induerint venti ejusque tenuissimam quamque partem cœperint dividere atque dirumpere Cic. Div. 2, 44, quand les vents pénètrent au sein dʼun nuage et commencent à en séparer et à en faire éclater les plus petites parcelles || [fig.] rompre, détruire : amicitias disrumpere Cic. Læl. 85, briser des liens dʼamitié ; humani generis societatem Cic. Off. 3, 21, détruire la société humaine ; dirupi me Cic. Fam. 7, 1, 4, je me suis époumoné ¶ 2 [au passif] crever [de jalousie, de rire, etc.] : dirumpor dolore Cic. Att. 7, 12, 3, jʼétouffe de dépit : dirumpi risu Apul. M. 3, 2, crever de rire.
➳ dirrumptus Pl. Bacch. 603.
- 1. verscheuren, stukbreken, verbrijzelen [imagines]; — pass. dīrumpī barsten, ontploffen (ook metaf. door ergernis, ontstemming, boosheid e.d.); ➤ dirumpi plausu alcis uit ergernis over de bijval voor iem. anders;
- 2. (metaf.) afbreken, verbreken [amicitiam; societatem].
dirumpo , is, rupi, ruptum, rumpere. 3.
間斷。破。Dirumpi dolore 將疼死。 Dirumparis licet 隨便你怒瘋。Plausu ejus dirumpi 聽讚美人將妒死。
Suggest a Translation
See an image
間斷。破。Dirumpi dolore 將疼死。 Dirumparis licet 隨便你怒瘋。Plausu ejus dirumpi 聽讚美人將妒死。
Suggest a Translation
See an image
dī-rumpō or dis-rumpō rūpī, ruptus, ere,
- to break to pieces, break, shatter: partem (nubis): homo diruptus, that has a rupture: dirupi me paene, nearly bursts my lungs: Disrumpor, T.: disrumparis licet: plausu dirumpi.—Fig., to break off, sunder, sever: amicitias offensione: humani generis societatem.