discens
discēns, (13) tis, part. de disco || pris subst, discentes Liv. 6, 25, 9 ; Sen. Clem. 1, 16, 2, élèves.
Ecce quibus circumdamur diversitatibus,
et quibus circumluimur ac si vorticum fragoribus, charissime Discens, etc.
Utitur alibi, sed locus non succurrit, ut et S. Irenæi Interpres lib. 3. cap. 14. Fatigare Discentem per ambages.