discerpo
discerpo, to tear in pieces, rend, mangle, mutilate
Frieze-Dennison Vergil
discerpō, cerpsī, cerptus, 3, a.: to pluck asunder, to tear in pieces; disperse, 9.313. (dis- and carpō)
Could not find discerptae in Logeion dictionaries.
discerptae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of discerpo
dis-cerpo, psi, ptum, 3, v. a. [carpo], to pluck or tear in pieces, to rend, to mangle (class.).
- I Lit.: animus nec secerni nec dividi nec discerpi nec distrahi potest, Cic. Tusc. 1, 29, 71; cf. id. N. D. 1, 11, 27: inter orgia Bacchi discerptum iuvenem sparsere per agros, Verg. G. 4, 522: aliquem, Liv. 1, 16; Suet. Caes. 17: semiustum cadaver (canes), id. Dom. 15: membra gruis, Hor. S. 2, 8, 86 et saep.: in parvas partīs aurum, Lucr. 2, 829; Vulg. Judic. 4, 6 al.—
- B Transf., to scatter, disperse, destroy: quae cuncta aërii discerpunt irrita venti, Cat. 64, 142; cf. Verg. A. 9, 313.—
- II Trop.
- A In gen.: divulsa et quasi discerpta contrectare, Cic. de Or. 3, 6, 24: rem quae proposita est, quasi in membra, id. Top. 5, 28. —
- B In partic. (like carpo, II. B.; concerpo, II.), to tear in pieces with words, to revile: me infestis dictis, Cat. 66, 73; cf.: lacerare carmina, Ov. P. 4, 16, 1.
dis-cerpo, cerpsī, cerptum, ere (dis u. carpo), zerpflücken, zerstückeln, zerreißen, zerteilen, I) eig.: alqm, Cic.: membra gruis, Hor.: corpus ferro, Enn. fr.: aurum in parvas parteis, Lucr. – v. den Winden usw., zerstreuen = vernichten, Catull. u. Verg. – II) übtr.: A) im allg., in der Rede zerstückeln, qui quae complecti tota nequeunt, haec facilius divulsa et quasi discerpta contrectant, Cic.: cum res ea, quae proposita est, quasi in membra discerpitur, Cic. – B) insbes., herunterreißen, schmähen, alqm dictis, Catull. 66, 73: ut contempti vulgo discerptique sint, Gell. 6 (7), 18, 10.
See: discerpere
discerpō, (12) cerpsī, cerptum, ĕre (dis, carpo), tr., ¶ 1 déchirer, mettre en pièces, aliquem, qqn : Virg. G. 4, 522 ; Liv. 1, 16, 4 ; Suet. Cæs. 17 ; animus discerpi non potest Cic. Tusc. 1, 71, lʼâme ne peut être mise en lambeaux || déchirer en paroles : Catul. 66, 73 || [fig.] partager, diviser : ea res quasi in membra discerpitur Cic. Top. 28, ce sujet se divise en qque sorte en plusieurs membres ; hæc facilius quasi discerpta contrectant Cic. de Or. 3, 24, ces idées, ils les abordent plus facilement quand elles sont pour ainsi dire en lambeaux ¶ 2 dissiper, disperser : quæ cuncta aerii discerpunt irrita venti Catul. 64, 142, autant de vaines paroles que les vents dissipent dans les airs, cf. Virg. En. 9, 313.
- 1. (uit elkaar) plukken, in stukken verdelen, verscheuren [corpus ferro];
- 2. (in een redevoering) (in stukken) opdelen, verbrokkelen [rem in membra];
- 3. (Catull.; Gell.) (metaf.) hekelen, afkraken, zwartmaken [alqm dictis];
- 4. (poët.) verstrooien, vernietigen.
discerpō psī, ptus, ere
- dis- + carpo, to tear in pieces, rend, mangle, mutilate: animus nec dividi nec discerpi potest: discerptum regem manibus, L.: membra gruis, H.—Poet.: aurae Omnia discerpunt, scatter, V.— Fig.: divolso et quasi discerpta contrectare, treat in fragments: alqm dictis, Ct.