disjunctive

disjunctive [LL] , disjunctively, alternatively. b separately. tres rationes in contrarium procedentes altero sensu ~e concedantur Bacon VII 103; Fleta 241 (v. copulative); 1312 cum dicit quod est fallacia consequentis in disjunctivis arguere ad alteram partem, respondetur quod factum narratur ~e nulla illacione facta, sine qua impossibile est esse fallacia[m] consequentis Collect. Ox. II 258; 1325 non petit simpliciter et absolute, sed condicionaliter et ~e, quod possit ad hujusmodi habitum et ordinem transvolare Lit. Cant. I 161; predicta capitula loquuntur ~e vel equipollenter de jure poli et de jure fori Ockham Pol. II 579; statutum concilii generalis solum obligat parochianos ~e, sc. ad confitendum semel in anno proprio sacerdoti vel alteri de licencia proprii sacerdotis Conway Def. Mend. 1422 (recte 1322) .  b s1377 dux [Lancastrie] ‥ peciit ‥ ~e dari regi duas decimas uno anno Chr. Angl. 112.