displicentia
displĭcentĭa, ae, f. [displiceo],
- dissatisfaction, discontent: sui (with taedium), Sen. Tranq. An. 2, 8.—
- II Med. t. t., indisposition: corporis, Cael. Aur. Tard. 3, 6, 86; 5, 10, 96.
displicentia, ae, f. (displiceo), das Mißfallen, taedium et d. sui, Unzufriedenheit mit sich selbst, Sen. de tranqu. anim. 2, 10. – als mediz. t. t. = δυςαρέστησις das körperl. Mißbehagen, mit u. ohne corporis, Cael. Aur. chron. 3, 6, 86 u. 5, 10, 96.
nichil ‥ in displicientie signum ‥ metuis?
hec voluntas ei naturalis est, sc. quod per se velit id quod in se est indifferens et non habens relationem ad Dei placentiam vel ~iam
certe non levem suscitat hoc in nobis ~ie spiritum(
villam ‥ depredati sunt, in magnam ~iam regis nostri
nunquam verbum murmuris vel ~ie hoc ‥ est auditum de ore ejus
quandam mulierem ‥ rapuerunt in Dei ~iam non modicam et offensam
non absque gravi animi ~ia
displĭcentĭa, (16) æ, f. (displiceo), dégoût, déplaisir, mécontentement : sui Sen. Tranq. 2, 10, mécontentement de soi || malaise [t. de méd] : C. Aur. Chron. 3, 6, 86.
Submissio dicti ducis Aurelianensis de aliquibus Displicentiis seu controversiis
inter ipsum et ducem Burgundiæ habitis. Vide alia notione in Displacentia.