dispositus
dispositus2, a disposition, arrangement
Could not find dispositosque in Logeion dictionaries.
dispositosque masculine accusative plural of dispositus
dispositosque perfect passive participle masculine accusative plural of dispono
dispŏsĭtus, a, um, Part. and P. a., from dispono.
dispŏsĭtus, ūs, m. [dispono],
- a disposition, arrangement: dispositu civilium rerum peritus, Tac. H. 2, 5.
1. dispositus, a, um, PAdi. (v. dispono), I) gehörig-, wohl geordnet, -eingerichtet, quo neque formosius est quicquam neque dispositius, Sen. nat. qu. 1. praef. § 14; vgl. Lact. de ira 10, 41: Superl., in dispositissima domo, Boëth. cons. phil. 4, 1. p. 72, 7 Obb. – neutr. subst., ex disposito, in Ordnung, Sen. de prov. 1, 2; ad Marc. 26, 6. – b) übtr., auf den Redner, von wohlgeordnetem Vortrag, vir, Plin. ep. 2, 11, 17. – II) angeordnet, festgesetzt; neutr. subst., ex nostro disposito (Anordnung), Chalcid. Tim. 145: u. ex disposito, festgesetztermaßen, Macr. sat. 1, 7, 4.
2. dispositus, Abl. ū, m. (dispono), die gehörige Anordnung, dicpositu provisuque civilium rerum peritus, bei Verfügungen u. Maßnahmen ein Diplomat, Tac. hist. 2, 5.
in mundacione ‥ j fossati circa grangeas et cariagio fimi extra ~um [(] dictarum grangearum : †disporta Ac. Chamb. Chesh. 197
1 dispŏsĭtus, (16) a, um, part. de dispono || adjt, bien ordonné : Plin. Min. Ep. 3, 1, 2 ; -tior Sen. Nat. 1, pr., 14 ; -tissimus Boet. Cons. 4, 1, p. 72, 7 || n. pris substt, ex disposito a) en ordre, en bonne ordonnance : Sen. Marc. 26, 6 ; Prov. 1, 2 ; b) par ordre, dʼune façon arrêtée : Macr. Sat. 1, 7, 4.
2 dispŏsĭtŭs, (16) abl. ū, m. , arrangement, ordre : dispositu rerum civilium peritus Tac. H. 2, 5, administrateur habile.
dispositus , us. m. et, v. disposui
See an image
See an image
dispositus , a, um. part. p. et, v. disposui
See an image
See an image
dispositus (1)
- P. of dispono.
(dispositus (2) ūs), m
- a disposition, arrangement.—Only ablsing.: civilium rerum, Ta.