distinctim

dīstīnctim, Cassian. inst. 2, 11, 1. Iuvenc. carm. in exod. 1153 ed. Pitra, Spicil. Sol.

distinctim [LL] , a distinctively. b separately. a cui parvulo mox ~im haec proprietatis nomina imposuit (Dogm.) Alcuin Dogm. 277A.  b Trojanus mos est ut solemnibus diebus mares cum maribus, mulieres cum mulieribus, discumbant seorsim atque ~im Gerv. Tilb. II 17 p. 937 (cf. G. Mon. IX 13).

distīnctim, c. distincte : Cassian. Inst. 2, 11.