dubiosus
dŭbĭōsus, a, um, adj. [dubius],
- doubtful, dubious (post-class.): fabulae, Gell. 3, 3, 3: hoc (with inexplicabile), id. 5, 10, 15.
dubiōsus, a, um (dubius), zweifelhaft, Gell. 3, 3, 3; 5, 10, 15.
Martis ut eventum fore scire sic dubiosum(
dŭbĭōsus, a, um (dubius), douteux : Gell. 3, 3, 3.
Dubiosum mare, in Statutis et privilegiis MSS. piscatorum Massil.
Prima (regula) fuit Basilii, sub qua militant monachi Orientales seu
Græci, et fratres Ermenii vulgo dicti, quæ regula est satis Dubiosa. Utitur A.
Gell. lib. 5. cap. 10.