dunum
Dunumterminentur. Verbi gratia
Lugdunum, a
Lugus, quod Celtis
Corvum, et
Dunum, quod montem sonat, dictum author est ex Clitophonte Plutarchus lib. de Flumin. :
Λοῦγον γὰρ τῇ σφῶν διαλέκτῳ
τὸν κόρακα καλοῦσιν, δοῦνον δὲ τὸν ἐξέχοντα. At Ericus lib. 4. de Vita S.
Germani nuncupatum vult, quasi Lucidum montem:
Lucduno celebrant Gallorum famine nomen
Impositum quondam, quod sit Mons lucidus idem.
Denique Notæ veteres ad Itinerar. Burdegal.Lugdunum desideratum monteminterpretantur. Ita in Britannia, quæ eadem cum Gallis usa est lingua, uti testatur Cambdenus, complura observare est oppida, in
dunumterminantia, quod ad montes vel in montibus condita fuerint. Florentius Wigorniensis pag. 618 :
In monte, qui Assandum, id est, mons Asini nominatur. Beda lib. 3.
Histor. Eccl. cap. 4 : A loco qui vocatur Wilfares Dun, id est, Mons
Wilfari. Asserus in Aelfredo : In loco, qui dicitur Æscedun, quod Latine
Mons Fraxini interpretatur. Josselinus in Vita S. Patricii cap. 1 : Est
autem locus celebris,... lingua gentis illius Dunbreatan, i. Mons Britonum nuncupatus.
Nec sine quodam præsagio tibi
(Mediomatricorum civitati) accidisse credas, quod præter hæc usitata
vocabula te Dividunum tradit vocitatam antiquitas. Gallica enim lingua montem vocari
Dunum studiosis non est incognitum. Quidam de neutericis interpretatus cur Hedua urbs
vocetur Augustidunum inter cætera sic ait :
Celtica Roma dehinc voluit cepitque vocari,
Augustidunum demum concepta vocari,
Augusti montem quod transfert celtica lingua.
Sicut ergo Augustidunum Augusti mons, sicut Viridunum virorum dunum nuncupatum
est, ita Dividunum, quasi divorum dunum vocabulum aucupata
est.Dunumdesinentia nomina recenset præter Buchananum Cluverius lib. 1. German. antiq. cap. 7. unde conjicit, iis populis eandem fuisse originem. Mausacus vero vocem
Dunuma Græco
Collis, deducit.
Dunnusquam appareat in Britannico idiomate pro Colle seu monte positum ; sed tantum
Doûnvel
Dwfn, Profundus. Cæterum dubia non est vocis
Dunumsignificatio.
Arenarum cumuli. Vide Menagii Amœnitates juris cap. 3. Edit. 2. Goropium Bekan. lib. 1. Gallicor. pag. 15. etc.
Le Beuf, et Bullet. in Diction. Celt. v.
Dun, ut eam repudiemus vel corrigamus. Neque enim Teutonicam vel Germanicam vocem esse verisimile est, cum pleraque locorum nomina, quæ in
Dun, quatenus
profundumsonat, nusquam adaptari possit, quod probat Vir eruditus in Mercur. Franc. mens. April. ann. 1736. pag. 629. et seq. receptæ hactenus ejusdem vocis notioni applicanda est. Minus etiam attente additum est supra, hanc vocem pro colle nusquam apparere in Britannico idiomate : non semel quippe ea acceptione occurrit in Diction. Gall. Celt. R. P.
de Rostrenen v.
Dunas, Sabulosos et
Dunes, Belgæ
Duynenvocant. Annales Fr. Bertiniani ann. 838 :
Ut
aggeribus arenarum illic copiosis, quod Dunas vocitant, fere coæquaretur.
quos Dunos.
Per medium Dunarum,
sive arenosæ molis, dorsum, etc. Alibi : Ut secum in saltus et Dunas
secus mare juxta Furnas veniret. Charta Willelmi Com. Pontivi ann. 1203. in
Tabul. S. Judoci : Omnes Dunæ in feodo S. Judoci prædictæ sunt Ecclesiæ, et littus
maris.
Quinque mensuras partim
Dunarum, partim werplandii mei apud Greveninga ad retia desiccanda. Consuetud.
Furn. ann. 1240. ex Archivo Audomarensi : Item retinet sibi forestum Dunarum et
forterinarum.Dunesdixerunt quemvis locum editum, ut in Charta ann. 1460. ex Chartul. Latiniac. fol. 75 :
Comme
procés feust meu... entre les religieux.... de Laigny et Pierre d'Orgemont pour raison
de la terre et seigneurie, que chacun desdites parties pretendoit à lui appartenir,
entre les Dusnes de la fermeture de ladite ville et le bord et rivaige de la riviere de
Marne, etc.