dyscolus
dyscŏlus, a, um, adj., = δύσκολος,
- of a bad temper, peevish, irritable, Vulg. 1 Pet. 2, 18.
dyscolus, a, um (δύσκολος), unzufrieden, mürrisch, Vulg. 1. Petr. 2, 18.
†discolis, i. ‥ discors, contrarius, ‥ungeþwæra
erat terribilis ut leo inoboedientibus seu ~is, mitibus vero et humilibus mitior columba
edicimus ‥ ut ~i [(AS: ] et exleges [wiðersacan AS: ] Dei et hominum a patria discedantutlagan
~is vero et jocosis nebulonibus ‥ suum consortium ‥ denegabat
rex ‥ totum in hoc direxit animum ut paci rebellantes et ~os multiplici subversione contereret
elegi potius loquendo ridiculus quam tacendo ~us inveniri
Micheas discolus cornicans fatua
sunt ~i et contentiosi et litigiosi et turbant ‥ inquisitionem veritatis
quosdam ~os, lupi rapacis seviciam sub vestibus ovium in grege nostro palliantes
nunc flent discreti, rident ~i
si etiam ~is, quanto magis sapientissimo principi ‥ debemus ‥ oboedire!
crede michi, satrapas non est offendere tutum; / magnus honoretur discolus atque bonus
eciam ~i possunt esse veri domini
Petrus honorem culminis / jubet impendi dominis / modestis atque discolis(
trowant , trutannus, ~us
hic disculus,a trowean
a trowan , ~us, trutannus
dyscŏlus, a, um (δύσκολος), difficile, morose : Vulg. 1 Petr. 2, 18.