effrons
ef-frons, ntis, adj. (putting forth the forehead, i. e. trop.),
- barefaced, shameless: consilium, Vop. Num. 13.
effrōns, frontis (ex u. frons), unverschämt, verwegen, Anthol. Lat. 902, 9 (923, 9). *Vopisc. Numer. 13, 1 zw. (vgl. Madvig Advers. 2, 650).
cum amittit homo verecundiam, ut tanquam ~s ‥ ad illicita ‥ ruat
~tes et effrenati demones
~s adulator
facta est filia Syon quasi meretrix ~s, non habens ruborem
ad cujus [amoris ] imperium verecundus et ~s efficior
est hostis legis indoctus, perfidus, effrons, / hostis munificus, hostis et ipse sibi
velut ~s et furiosus
isti [mendicantes ] ‥ clerum et populum importune velut ~tes ubilibet onerantes
unschamefulle , inpudens ‥, inverecundus, ~s ‥
mira impudentia et ~ti audacia
impudens et ~s esse ‥ solet nimie egestatis anxietas
effrōns, tis (ex, frons), impudent, effronté : Vop. Car. 13.
Nunquam sis Effrons ; nam virtutum pudor est fons :
Effrons sive biffrons non est a sordibus insons.
Vide Effronter.