emendator
emendator, a corrector, amender
ēmendātor, ōris, m. [emendo],
- a corrector, amender, Cic. Balb. 8, 20; id. Phil. 2, 17 fin.; id. Brut. 74, 259; Plin. Pan. 6, 2; id. Ep. 6, 5, 4; Vulg. Sap. 7, 15.
ēmendātor, ōris, m. (emendo), der Verbesserer, Vervollkommner, a) in intellektueller Hinsicht, emendatores (die Verbesserer der Handschriften) ›e‹ scripto stetisses (aus stitisses) fecerunt, Gell. 2, 14, 2: timor est emendator asperrimus, Plin. ep. 7, 17, 13: quasi em. sermonis usitati, Cic. Brut. 259. – b) in ethischer Hinsicht, der Besserer, Sittenrichter, verb. em. et corrector, Cic. Phil. 2, 43: corrector emendatorque, Plin. pan. 6, 2: em. senatus, Plin. ep. 6, 5, 4: corrector atque emendator nostrae civitatis, Cic. Balb. 20.
rex ~oribus et pacificatoribus treugarum captarum inter regem Francie et ipsum ‥ salutem
rex dictatoribus et ~oribus treuge
cum de ipsis [(sc. dampnis ] ad interceptionem treugarum pertinentibus ad ~ores treugarum cognitio pertineat
ēmendātŏr, (13) ōris, m. (emendo), celui qui corrige, correcteur, réformateur : Cic. Br. 259 ; Phil. 2, 43 ; Balbo 20.
emendator , oris. m. et, v. emendatus
See an image
See an image
emendatet male facta corrigit, etc. Bartholomæus Scriba lib. 6. Annal. Genuens. ad ann. 1229 :
Celebrato Consilio ante Kalendas Augusti juxta
formam Capituli de Emendatoribus eligendis, fuit de voluntate Consilii, quod dictus
dominus Jacobus de Balduino solus deberet esse Emendator, qui Capitula emendavit, et
ipsa per libros distinxit usque ad finem sui regiminis. Caffarus lib. 3.
eorumdem Annal. ad ann. 1190 : Præsenti quidem anno nova et inaudita per
Emendatores constituta fuerunt, unde nimium novæ et inauditæ causæ evenerunt in
civitate... fuit enim per Emendationem (MS. : Emendatores) constitutum, ut Consules justitiæ, qui vetusta et antiqua
consuetudine solebant in Palatiis D. Archiepiscopi pro tribunali sedere... prædictam
vetustam solemnem sedem relinquerent ; et... apud S. Mariam de Castello placita
tenebant, (vel tenerent, ut in MS.) etc. Dictatores et
Emendatores treugæ, apud Rymerum tom. 1. pag. 199. col. 1. in Litteris Johannis
Regis Angl. ann. 1215.De
Emendatore : In Ecclesia, in Refectorio et in Claustro, excepta recordatione, ille
emendat, cui injungitur a priore. Emendator emendat in omnibus, quæ soli dicimus,
excepto quod ad recordationem emendat ille, qui et juxta librum,
etc.Emendans, Qui satisfactionem dat. Vide Emenda 1. Reinard. Vulp. lib. 2. vers. 1111 :
Emendantis agens ritum lupus utraque tendit
Brachia regalem cernuus ante thorum,
Obnixusque caput placantia supplice gestu
Emendatoris dicere verba parat.
ēmendātor ōris, m
- emendo, a corrector, amender: civitatis: noster.