ementior
ementior, to speak falsely, lie, feign, fabricate, falsify, pretend
Could not find ementiundo in Logeion dictionaries.
ementiundo present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of ementior
ē-mentĭor, ītus, 4,
- v. dep. a., to put forth or utter falsely, to feign, fabricate, pretend (class.): quae dixisti modo, Omnia ementitus, Plaut. Am. 1, 1, 255 (407): aliquid, Cic. Balb. 2, 5; id. Phil. 2, 33, 83; id. Opt. Gen. 7, 21; Sall. C. 49, 4; Liv. 9, 18; 21, 63, 5 al.—And with acc. and inf. as object, Cic. Planc. 30, 73; Liv. 1, 8; Suet. Calig. 51; Tac. A. 2, 66; 13, 47; id. H. 2, 42 al.; also: aliquem, to feign being any one, Plaut. Trin. 4, 2, 143 (985); Petr. 82, 3.—Absol.: ego haec omnia Chrysogonum fecisse dico, ut ementiretur, etc., Cic. Rosc. Am. 44; id. Div. 1, 9; Suet. Caes. 66; cf.: alii ementiti sunt in eos, quos oderant, Cic. Part. 14, 50: concessum est rhetoribus ementiri in historiis, to depart from truth, id. Brut. 11, 42.☞ ēmentītus, a, um, in pass. signif., forged, fabricated, pretended, C. Memmius ap. Prisc. p. 793 P.; Cic. Phil. 2, 35; id. N. D. 2, 21, 56; id. Tusc. 3, 24, 58; Apul. M. 4, 5, p. 245; Diet. Cret. 1, 20.
ē-mentior, tītus sum, īrī, erlügen, erdichten, lügend od. fälschlich vorgeben, täuschen, auspicia, Cic. u.a. (s. Drak. u. Fabri Liv. 21, 63, 5): falsa naufragia, Liv.: vanitas ementiendae stirpis, Liv.: alqm, sich lügenhaft ausgeben für jmd., Plaut. trin. 985. – mit Acc. u. Infin., eo me beneficio obstrictum esse ementior, Cic.: multiplices fuisse merces ementiebantur, Liv. – m. dopp. Acc. = fälschlich ausgeben für usw., se genitum septemplice Nilo, Ov. met. 5, 188: em. auctorem eius doli Sullam, Tac. ann. 13, 47. – ganz absol., falsche Aussagen machen, Cic. Rosc. Am. 127; part. or. 50. Suet. Caes. 66. – in alqm, gegen jmd. Lügen erdenken, Cic. part. or. 73. – Partic. Perf. auch passiv, auspicia ementita, Cic.: lassitudo ementita, Apul.: ementitus infans, Tertul.: n. pl. subst., ementita et falsa plenaque erroris, Cic. de nat. deor. 2, 56.
See: ementiri
ēmentior, (11) itus sum, īrī, tr., ¶ 1 [abst ] mentir, inventer des choses mensongères : Cic. Br. 42 ; in aliquem Cic. Part. 50, calomnier qqn ¶ 2 dire qqch. mensongèrement, alléguer faussement : auspicia Cic. Phil. 2, 83, annoncer des auspices qui nʼexistent pas ; [avec prop. inf.] Cic. Planc. 73 ; Liv. 1, 8, 5 || part. ementitus avec sens passif, imaginé faussement, controuvé : Cic. Phil. 2, 88 ; Nat. 2, 56 ; Tusc. 3, 58.
- 1. liegen, verzinnen, voorwenden [falsa naufragia]; — p.p. ēmentītus ook pass. gelogen, verzonnen, gespeeld [auspicia; lassitudo];
- 2. (m. dubb. acc.) valselijk aanwijzen als [auctorem eius doli Sullam];
- 3. (abs.) valse uitspraken doen.
ē-mentior ītus, īrī, dep.,
- to speak falsely, lie, feign, fabricate, falsify, pretend: in historiis: quantum sit ementita opinio, i. e. had erred: auspicia: ementiundo invidiam conflare, S.: vanitas ementiendae stirpis, L.: me beneficio obstrictum esse: natam e terrā sibi prolem, L.—P. pass.: de ementitis auspiciis, forged, lying.—As substn.: ementita et falsa.