emereo
emereo, to obtain by service, earn, merit, deserve
Could not find emeritumque in Logeion dictionaries.
emeritumque neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle neuter accusative singular of emereo
emeritumque neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of emeritus
ē-mĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a., and (perh. not ante-Aug.) ē-mĕrĕor, ĭtus, 2, v. dep. a.
- I To obtain by service, to gain, earn, merit, deserve.
- A In gen. (rare; not in Cic.): quid ego emerui mali? Plaut. Aul. 4, 10, 5 (735): honores, Prop. 4 (5), 11, 61: mihi altior sollicitudo, quale judicium hominum, emererer, accessit, Quint. 4, prooem. § 1; cf.: emerendi favoris gratia canunt, id. 4, 1, 2: pecuniam ex eo quaestu uberem, Gell. 6, 7, 5.—Poet., with inf. clause as object: Ennius emeruit Contiguus poni, Scipio magne, tibi, Ov. A. A. 3, 410; cf. id. F. 4, 58.—Pass., in the part. perf.: emerito caput insere caelo, Sil. 7, 19; so id. 11, 464; Sid. Carm. 2, 209.—
- B In Tib. and Ov. emerere aliquem, like demereri aliquem, to gain the favor of any one, to deserve well of, to lay under obligation: viros, Tib. 1, 9, 60; Ov. Tr. 4, 8, 52; id. Am. 2, 8, 24; id. Her. 6, 138.—Far more frequent,
- II To serve out, complete one's term of service.
- A Prop., in milit. lang.: spes emerendi stipendia, Liv. 25, 6; in part. perf.: emerita stipendia, Sall. J. 84, 2 Kritz.; Cic. de Sen. 14, 49; Liv. 3, 57; 21, 43 al.: militia, Suet. Calig. 44: arma, Plin. Pan. 15, 3: anni, Ov. Tr. 4, 8, 21; cf. id. F. 3, 43.—As a v. dep.: stipendia emeritus, Val. Max. 6, 1, 10.—Hence, subst. ēmĕrĭ-tus, i, m., a soldier who has served out his time, a veteran, an exempt, Tac. A. 1, 28; Suet. Aug. 24; Luc. 1, 344 al.—
- B Transf. beyond the milit. sphere: annuum tempus (sc. magistratus) emeritum habere, Cic. Att. 6, 5, 3; cf.: annuae operae emerentur, id. ib. 6, 2, 6: spatium juventae (homo) transit, et emeritis medii quoque temporis annis, etc., Ov. M. 15, 226.—In part. perf.: emeritus, a, um (since the Aug. per. in the mid. signif.), that has become unfit for service, worn out: equi, Ov. F. 4, 688; cf.: apes fessae et jam emeritae, Plin. 11, 11, 11, § 27; so, palmes, id. 17, 23, 35, § 206: aratrum, Ov. F. 1, 665: latus (with invalidum), id. Am. 3, 11, 14: acus, Juv. 6, 498: rogus, i.e. burned out, extinguished, Prop. 4 (5), 11, 72.
ē-mereo, meruī, meritum, ēre, u. ē-mereor, meritus sum, ērī, I) verdienen, A) objektiv = erwerben, pecuniam ex eo quaestu uberem, Gell. 6, 7, 5. – B) subjektiv: 1) (sich) etw. verdienen, sich ein Recht-, einen Anspruch auf etw. erwerben, generosos vestis honores, Prop.: favorem, Quint.: m. folg. Infin., Ov. fast. 4, 58. Lucan. 5, 687: Partiz. Perf. passiv, emeritum caelum, Sil. 7, 19 u. 11, 461. – 2) sich um jmd. verdient machen, alqm, Tibull. u. Ov.: emeritus, ein verdienter Mann, Ov. – II) ausdienen, stipendia, Liv.: stipendia emeritus, Val. Max., u. absol., emeritus, Suet. u. Lucan., ein ausgedienter Soldat, ein Veteran. – dah. übtr. emeritus, ausgedient, alt, unbrauchbar geworden, apes, Plin.: aratrum, Ov.: puppis, Mart. – Passiv, unum ubi emeritum est stipendium, wenn eine Kampagne gemacht ist, Plaut.: annuae operae emerentur, gehen zu Ende, Cic.: stipendia emerita, Liv. u. (bildl.) Cic.: militia emerita, Suet.: annuum tempus prope iam emeritum habebamus, ich habe mein Jahr fast schon abgedient, Cic. ep.: dah. subst., ēmeritum, ī, n., Belohnung für ausgediente Soldaten, ICt.
ēmĕrĕō, (12) ŭī, ĭtum, ēre, tr., ¶ 1 mériter, gagner : Gell. 6, 7, 5 || [pass.] emeritus Sil. 7, 19 ; 11, 469, gagné, mérité ¶ 2 [avec lʼinf.] mériter de : Ov. F. 4, 58 || aliquem Ov. Tr. 4, 8, 52, rendre service à qqn, obliger qqn, cf. Tib. 1, 9, 60 ¶ 3 [sens class.] a) achever de remplir son service militaire : emeritis stipendiis Cic. CM 49, ayant fini de gagner la solde, le service achevé, cf. Sall. J. 84, 2 ; b) [en gén.] annuæ operæ emerentur Cic. Att. 6, 2, 6, mon année de service sʼachève, cf. 6, 5, 3.
- 1. (poët.; postklass.) verdienen [libertatem; favorem; pecuniam];
- 2. zich verdienstelijk maken (jegens: acc.);
- 3. (milit. t.t.) uitdienen [stipendia zijn diensttijd vervullen].
emereo , es, ui, itum, ere. 2. et, v. emereor
See an image
See an image
ē-mereō uī, itus, ēre,
- to obtain by service, earn, merit, deserve: virum, O.: honores, Pr.: emeruit vocis habere fidem, O. — To serve out, complete (a term of service): spes emerendi stipendia, L.: homines emeritis stipendiis, discharged veterans, S.: tempus (magistratūs) emeritum habere: emeritis medii temporis annis, O.—Fig.: tamquam emeritis stipendiis libidinis: emeritis exiret cursibus annus, O.