epiphania
1. epiphanīa, ae, f. (ἐπιφάνεια), die Oberfläche, rein lat. superficies, Eulog. in somn. Scip. p. 406, 26 Orelli.
2. epiphanīa, ōrum, n. (ἐπιφάνεια, τά, sc.ἱερά), das Fest der Erscheinung Christi, Epiphanien, Amm. 21, 2, 4. Cod. Theod. 15, 5, 5: dies epiphaniorum, Hieron. epist. 119, 1. – Nbf. epiphanīae, ārum, f., Cod. Theod. 2, 8, 24. Isid. 6, 18, 8.
ephiphania, †aparatio [l. apparitio ]
ephiphania, splendor
~ia,ætewung
~ia, manifestatio vel superapparitio
ad planitiem vero, quam Greci ~iam vocant, mensurandam tali utimur artificio
pervenit ad eos mane in die ~ie Domini ‥; dixit autem ‥ “puto quod aliquid nobis Dominus donaverit ad celebrandum diem in quo magi ‥ adoraverunt eum et in quo Spiritus Sanctus in specie columbe baptizato [v. l. baptizato eo, ? l. baptizatum ] in Jordane super eum descendit, et in quo aquam in Chana Galilaeae vertit in vinum”
inminentibus sollemniis majoribus, verbi gratia paschae, pentecostes, ~ae
post octavas Epyphaniae
elapso j anno a Piphania
usque ad ~iam Domini
disposueram ‥ statim post ~iam iter peregrinationis arripuisse
die Jovis in octavis Epefanie Domini
in aurora Ephiphanie venerunt Scotti ‥ ad ‥ Alniwyke
in vigilia ~ie
in proximo ~orum die ‥ ad ‥ regem supplex accessit
1 ĕpĭphănīa, æ, f. (ἐπιφάνεια), surface, superficie : Favon. 10, 19.
2 ĕpĭphănīa, ōrum, n. (τά ἐπιφάνεια), épiphanie [manifestation de N.-S. aux mages] : Amm. 21, 2, 4 ; Hier. Ep. 119, 1.
Ego nesciebam illum. S. Hieron. lib. 1. in Ezech. cap. 1 :
Epiphaniorum dies huc usque venerabilis est, quod huic tempori
congruit, quando dictum est, Hic est filius meus dilectus in quo mihi complacui.
Id etiam adstruit Joan. Chrysost. in Homil. de Baptismo Christi, qui auctor est ita dictum
festum, quod Christus in Baptismo viii.
Id. (Januar.) Epiphania , quo die interpositis temporibus, et stella Magis
Dominum natum nuntiabat, et aqua vinum facta, vel in amne Jordanis Salvator baptizatus
est.Ἐπιφάνεια, ἡ τοῦ κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔνσαρκος
οἰκονομία. Ita Natalem Domini vocat Zonaras in Juliano, quem Ammianus loco
laudato Charivaridicimus, in vigilia hujusce festi olim habiti, mentio fit in Lit. remiss. ann. 1353. ex Reg. 82. Chartoph. reg. ch. 246 :
Cum in vigilia Epiphaniæ Domini... ipse Johannes et plures alii sui socii causa
solacii ivissent de nocte per villam Parisius percutiendo pelves, prout est in eadem
vigilia fieri solitum, etc. Vide Vigilia Epiphaniæ, quam plures diverse colunt ; alteri prandent,
alteri jejunant : nobis autem jejunando colere congruum videtur : ... sed ecclesia
Rothomagensis non jejunat propter solemnitatem Nativitatis Domini. Vide infra
Festum Apparitionis in Festum
1.