equitium
ĕquĭtĭum, ii, n. [equus],
- a stud of horses, Col. 6, 27, 1; Dig. 6, 1, 1; 7, 8, 12, § 4 al.; cf. Varr. R. R. 2, 1, 10.
equitium, iī, n. (equus), eine Herde Pferde, das Gestüt, Ulp. dig. 6, 1, 1 u.a. Col. 6, 27 in. Vgl. Gloss. II, 446, 12 ›equitium, συνιππία ὅ ἐστιν ἀγέλη ἵππων‹.
ĕquĭtĭum, ĭī, n. (equus), haras : Ulp. Dig. 6, 1, 1 ; Col. Rust. 6, 27, 1.
Adelicia Blesensis comitissa ibidem Equitia
fecit. Vide alia notione in Equitiarius. Custodes Equicii Regis,
memorantur in Abbr. Rotul. tom. 1. pag. 234. b. Sutht. rot. 10. et pag. 273. b. Essex.
rot. 12. et tom. 2. pag. 53. b. 71. b. 97. b. etc. Equi, jumenta et
Equitia, pag. 257. b. Ebor. rot. 5. Custodia equorum, jumentorum,
pullanorum et Equicii, ibid. pag. 211. b. Ebor. rot. 23. Equos,
equas, et pullanos de Equitio Dom. Reg. Oxon. rot. 11. pag.
131.ĕquĭtĭum, ĭi, n.: mandria di cavalli.