erinus
erīnus, a, um (ἐρινός), vom wilden Feigenbaume, oleum, Plin. Val. 1, 1 u. 1, 38.
1 ĕrīnus, a, um, (ἐρινός), de figuier sauvage : Plin. Val. 1, 1.
Ersoirvel
Hersoir, nunc
d'hier. Charta ann. 1501. in Reg. 4. Armor. gener. pag. 13 :
Cum... contractum fuerit
matrimonium et die Erina in facie sanctæ matris Ecclesiæ solennisatum, etc.
Judic. ann. 1507. inter Probat. tom. 4. Hist. Nem. pag. 88. col. 2 : Satisfaciendo
ordinationi Erina die per dictum dominum consulem latæ, etc. Chron. S. Dion.
lib. 4. cap. 8. tom. 3. Collect. Histor. Franc. pag. 256 : Ersoir, dist-il, à la
vesprée... Lors respondi uns de ses compainz : Encore routes tu la viande que tu mangas
Hersoir. Ubi Aimoin. lib. 3. cap. 81. habet : Cum hesterno vespere... Cui
socius : Tu, inquit, pridianas adhuc ructans epulas, etc. Lit. remiss. ann.
1391. in Reg. 142. Chartoph. reg. ch. 211 : L'exposant meu des injures et villenies
que lui avoit faites et dites ledit Perrin, lui dist ces paroles : Ribaut tu me vouloies
Ersoir tuer d'un espie, sans ce que je t'eusse meffait, etc. Vide infra Herinus.