expostulo
expostulo, to demand pressingly, insist on
Could not find expostulatis in Logeion dictionaries.
expostulatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of expostulo
- To demand vehemently or urgently, to demand, require (mostly post-Aug. for class. exposco; not in Cic., since in Rosc. Com. 17, 50, the true read. is: et postulare; cf. also: peto, exigo, flagito, postulo): aures meae auxilium expostulant, Plaut. Pers. 4, 3, 25 (494): quae ne civilium quidem bellorum victores expostulaverint, Tac. A. 1, 19: primas sibi partes, id. ib. 15, 53: cum quid expostulabit usus, Col. 12, 2, 3: tarda sunt quae in commune expostulantur, Tac. A. 1, 28: Armeniam praesidiis vacuam fieri, expostulabat, id. ib. 15, 17: expostulat, ut, etc., id. ib. 12, 46: quibus clamoribus expostulatum est, ne, etc., Plin. Pan. 75, 4.—Absol.: expostulante consensu populi, pax inita, Vell. 2, 77, 1.—
- B In partic. (cf. exposco, II.), to require to be delivered up, to demand one for punishment: Marium Celsum ad supplicium expostulabant, Tac. H. 1, 45; cf. id. ib. 1, 73: auctores caedis ad poenam, Suet. Dom. 23.—
- II Cum aliquo (de aliqua re or aliquid) or absol., to find fault, dispute, expostulate with one respecting something; to complain of one (class.; syn.: calumnior, reprehendo, vitupero, increpo, improbo, etc.).—With acc. rei, and cum with abl. pers.: lenis a te et facilis existimari debeo, qui nihil tecum de his ipsis rebus expostulem, Cic. Fam. 5, 2, 9; cf. id. ib. 3, 10, 6: cum illo injuriam, Ter. And. 639: ne illum quidem Juventium tecum expostulavi, Cic. Planc. 24, 58. —With acc. alone: qui putant sibi fieri injuriam ultro, si quam fecere ipsi, expostules, Ter. Ad. 595.—With acc. and inf. as object: tum obstetrix expostulavit mecum, parum missum sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 103 (698): sed locus esse videtur tecum expostulandi, Cic. Fam. 2, 17, 6.—With de and abl. rei: regna omnia de nostris cupiditatibus et injuriis expostulant, id. Verr. 2, 3, 89, § 207.—With quia or cur: expostulare, quia, etc., Plaut. Most. 2, 2, 88 (518): mittebat oratores, qui suo nomine expostularent, cur, etc., Tac. A. 13, 37: cur non mecum questus es? aut ... iracundius ac vehementius expostulasti? Cic. Sull. 15, 44; cf.: ne expostulent et querantur, se, etc., id. Tusc. 5, 5, 14: verecunde, Dig. 1, 12, 1, § 8.
I tr., ¶ 1 demander instamment, réclamer : primas sibi partes Tac. Ann. 15, 53, réclamer le premier rôle || demander que : [avec ut ] Tac. Ann. 12, 46 ; [avec ne ] Plin. Min. Pan. 75, 4 ; [avec prop. inf.] Tac. Ann. 15, 17 || réclamer qqn pour un châtiment : Tac. H. 1, 45 ; 73 ; Suet. Dom. 23 ¶ 2 se plaindre de : Juventium tecum non expostulavi Cic. Planc. 58, je ne me suis pas plaint à toi de Juventius ; expostulare injuriam cum aliquo Ter. Andr. 639, demander raison dʼune injure à qqn.
II intr., adresser des réclamations, se plaindre : cum aliquo de aliqua re Cic. Fam. 5, 2, 9, se plaindre de qqch. à qqn ; de aliqua re Cic. Verr. 2, 3, 207 ; cum aliquo Cic. Fam. 2, 17, 6 ; vehementius expostulare Cic. Sulla 44, se plaindre trop vivement || cum aliquo et prop. inf., se plaindre à qqn de ce que : Pl. Mil. 697 || [avec cur et subj.] demander en se plaignant pourquoi : Tac. Ann. 13, 37.
- 1. (postklass.) dringend vragen of eisen (m. acc.; ut; aci.); ➤ causam expostulatus gevraagd naar de oorzaak;
- 2. (postklass.) iems. uitlevering verlangen [alqm ad poenam];
- 3. zijn beklag doen, zich beklagen (bij: cum; over: acc.; de; m. aci.; afh. vr.) [cum illo iniuriam; de nostris cupiditatibus].
懇求。當面訴寃。— cum eo injuriam vel de injuria 面 訴其相辱之寃。
Suggest a Translation
See an image
- to demand pressingly, insist on: alqd, Ta.: ut Hiberi decedant, Ta.: Armeniam vacuam fieri, Ta. — To find fault, dispute, expostulate, complain of: iracundius: cum eo iniuriam hanc, T.: nihil tecum de his rebus: locus esse videtur tecum expostulandi: se esse relictas: cur, etc., Ta.