expugnatio

expugnātĭo, ōnis, f. [expugno],

• the taking of a place by assault, carrying by storm, storming: urbis, Caes. B. G. 7, 36, 1: oppidi, Suet. Claud. 21: Mytilenarum, id. Caes. 2; cf.: ut ipsorum adventus in urbes sociorum non multum ab hostili expugnatione differant, Cic. de Imp. Pomp. 5, 13: castrorum, Caes. B. G. 6, 41, 1.—In plur.: nocturnae aedium, Cic. Att. 11, 23, 3: nunc acie, nunc expugnationibus, Vell. 2, 98, 1.

expūgnātio, ōnis, f. (expugno), die Eroberung, bes. durch Sturm, die Erstürmung, Überwindung, Unterwerfung, castrorum, urbis, Caes., Cic. u.a.: oppidi, Suet.: Armeniorum, Capit.: eorum, Vulg. – Plur., expugnationes nocturnae aedium, Cic.: expugnationes urbium, Cic.: absol., gentes ferocissimas nunc acie nunc expugnationibus in pristinum redegit pacis modum, Vell.

expugnatio [CL] , capture by assault, conquest; b (fig.). c destruction. veniens Ulixes ab ~one Trojae Lib. Monstr. I 11; de ‥ ejusdem [gentis] per advenas ~onibus Gir. TH intr. p. 8; profectus inde dominus rex in Scociam, apud Berewyk cum toto exercitu primo pervenit, et hanc primam expungnacionem de consilio fore decrevit V. Ed. II 242.  b c800 melius ex consilio quam aperta ~one Alcuin Ep. 211; Osb. Mir. Dunst. 19 (v. diabolicus a).  c excidium, ~o GlC E 379; excidium, i‥. ~o, casus, ruina, vel hereteam GlH E 528.

expugnātĭō, (12) ōnis, f. (expugno), action de prendre dʼassaut, prise : Cic. Pomp. 13 ; Cæs. G. 7, 36, 1 || pl., Cic. Att. 11, 23, 3.

expugnatio , onis. f. et, v. expugno
See an image

expūgnātiō ōnis, f

• expugno, a taking by assault, storming: urbis, Cs.: hostilis. — Plur: aedificiorum.