expugnator

expugnātor, ōris, m. [expugno], the taker, stormer, conqueror of a place.

• I Prop. (rare but class.): urbis, Cic. Inv. 1, 50, 93: urbium, Vulg. Prov. 16, 32: rex Demetrius Expugnator cognominatus (transl. of Πολιορκητής), Plin. 7, 38, 39, § 126.— *
• • B Transf.: pecoris opimi lupus, Stat. Th. 4, 363.—
• II Trop.: pudicitiae, a violator, Cic. Verr. 2, 1, 4, § 9.

expūgnātor, ōris, m. (expugno), der Erstürmer, Überwinder, urbis, Cic.: urbium, Vulg.: coloniae, Liv.: rex Demetrius expugnator (= πολιορκητής) cognominatus, Plin.: ›effractor‹, quod expugnator sit claustrorum, Isid. 10, 92: übtr., velut pecoris expugnator opimi, v. Wolf, Stat. Theb. 4, 363: exp. pudicitiae, Schänder der Ehre, Cic. II. Verr. 1, 9: exp. alienae pudicitiae, Sen. contr. 1, 9.

expugnator [CL] 1 assailant. explorator potius quam ~or advenit Gir. EH I 3; Bald. Cant. Tract. 10. 513B (v. expugnare 1a); armis enim propriis quasi per se impotens pugnator exutus, alium ~orem ‥ ad pugnandum armavit Latin Stories 85. 2 champion, conqueror. in adversis propellendum infategabilis ~or Gir. Invect. II 10 p. 145; 1265 pacis nostre zelatores et turbatorum ejusdem ~ores Cl 125.

expugnātŏr, (14) ōris, m. (expugno), celui qui prend dʼassaut : Cic. Inv. 1, 93 || [fig.] expugnator pudicitiæ Cic. Verr. 2, 1, 9, un corrupteur.

expugnator , oris. m. et, v. expugno
See an image

expūgnātor ōris, m

• expugno, a stormer, capturer: urbis.—Fig.: pudicitiae.