exsecror
exsecror, to curse, utter curses, execrate, abhor
Frieze-Dennison Vergil
Could not find exsecrata in Logeion dictionaries.
exsecrata perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle neuter nominative plural of exsecror
- I Prop. (class.; syn.: abominor, detestor, abhorreo, horreo, aversor, devoveo): te oderunt, tibi pestem exoptant, te exsecrantur, Cic. Pis. 40, 96; (with male precari), id. ib. 14, 33: aliquem, id. Leg. 1, 12, 33; id. Off. 3, 3, 11: consilia Catilinae, Sall. C. 48, 1: severitatem nimiam et assidua belli pericula, Just. 13, 1: superbiam regis, id. 39, 1: litem, Dig. 4, 7, 4 et saep.: in se ac suum ipsius caput, Liv. 30, 20, 7: exsecratus deinde in caput regnumque Prusiae, id. 39, 51 fin.: exsecratur Thyestes, ut naufragio pereat Atreus, Cic. Tusc. 1, 44, 107: verba exsecrantia, Ov. M. 5, 105 et saep.—*
- II Transf., to take a solemn oath with imprecations (against its infringement): eamus omnis execrata civitas (= his votis cum exsecratione conceptis), Hor. Epod. 16, 36; cf. v. 18.☞ *
- 1 Also, act.: exsecro, āre: exsecrabant se ac suos, Afran. ap. Non. 473, 24; cf. Prisc. p. 797 P.—
- 2 exsē̆crātus, a, um, in pass. signif. and as P. a., accursed, execrable, detestable: non te exsecratum populo Romano, non detestabilem, etc. ... scias, Cic. Phil. 2, 26 fin.: exsules duo, Cato ap. Prisc. p. 792 P.: columna, Cic. Phil. 1, 2, 5; Vulg. Apoc. 21, 8.—Sup.: exsecratissima auguria, Plin. 28, 2, 5, § 27.—
- 3 exsē̆-crandus, a, um, as P. a., detestable (late Lat.); Vulg. Levit. 11, 10: libido, Mos. et Rom. Leg. Coll. 6, 4, 2 Huschke.—Sup.: exsecrandissimum nefas, Salv. Gub. D. 7, 19.
I tr., charger dʼimprécations, maudire, vouer à lʼexécration : exsecrari aliquem Cic. Leg. 1, 33 ; Pis. 96, maudire qqn ; aliquid, qqch. : Sall. C. 48, 1 ; Virg. En. 3, 273 ; 11, 217.
II intr., lancer des imprécations : exsecrari in aliquem Liv. 30, 20, 7, lancer des imprécations contre qqn || exsecratur Thyestes, ut naufragio pereat Atreus Cic. Tusc. 1, 107, Thyeste, dans ses imprécations, souhaite quʼAtrée périsse naufragé ; exsecrantia verba Ov. M. 5, 105, malédictions.
➳ forme exsecro, are, Titin. 47 ; Afran. 192 ; Prisc. Gramm. 8, 25 || exsecratus sens passif : Prisc. Gramm. 8, 16 ; Ps. Lact. Mort. 22, 4.
- ex + sacro, to curse, utter curses, execrate, abhor: te: Catilinae consilia, S.: terram Ulixi, V.: in se, L.: haec in se: ut pereat Atreus: verba exsecrantia, O.—To take an oath with imprecations: Phocaeorum exsecrata civitas, H.: Haec exsecrata civitas, having sworn to, H.