fastigo
Could not find fastigans in Logeion dictionaries.
fastigans present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of fastigo
fastīgo, āvi, ātum, 1, v. a. [v. fastigium], to make pointed, to sharpen to a point, to raise or bring to a point (in the verb. finit. only post-Aug., not in Cic.).
- I Lit.: frumenta verno tempore fastigantur in stipulam, grow up into a straw with a sharpened point, Plin. 18, 7, 10, § 52: folia in exilitatem fastigantur, id. 24, 19, 118, § 178: (terra) spatiosa modice paulatim se ipsa fastigat, Mel. 2, 1, 5: se molliter (Africa), id. 1, 4, 1; 3, 10, 5.—In the part. perf.: scutis super capita densatis, stantibus primis, secundis summissioribus ... fastigatam, sicut tecta aedificiorum sunt, testudinem faciebant, Liv. 44, 9, 6: collis in modum metae in acutum cacumen a fundo satis lato fastigatus, id. 37, 27, 7: fastigatus in mucronem, Plin. 2, 25, 22, § 89: fastigatā longitudine (margaritarum), id. 9, 35, 56, § 113.—
- B Transf.
- 1 (Cf. fastigium, I. B. 2.) Fastigatus, sloping up to a point, sloped; sloping down, steep, descending: collis leniter fastigatus paulatim ad planitiem redibat, Caes. B. G. 2, 8, 3: tigna ... prona ac fastigata, ut secundum naturam fluminis procumberent, id. ib. 4, 17, 4.—
- 2 (Cf. I. B. 3.) In the later grammarians, to mark with an accent, to accent: ut fastigetur, longa brevisve fuat, Mart. Cap. 3, § 262.—
- II Trop., to elevate, exalt (late Lat.): qui statum celsitudinis tuae titulorum parilitate fastigat, Sid. Ep. 3, 6: quamquam diademate crinem Fastigatus eas, id. Carm. 2, 5.
- —Hence, fastīgātus, a, um, P. a., high, exalted (late Lat.): ad arcem fastigatissimae felicitatis evectus, Sid. Ep. 2, 4: duo fastigatissimi consulares, id. ib. 1, 9.—Adv.: fastīgāte, Caes. B. G. 4, 17, 4; id. B. C. 2, 10, 5.
fāstīgo, āvī, ātum, āre (für *farstigo, altindisch bh nšti-h, Zacke, Spitze, deutsch Borste), I) etw. schräg-, spitz zulaufen lassen, A) eig.: a) nach oben = zuspitzen, in eine Spitze zulaufen lassen, -verengen, Sil. 5, 50. – gew. refl., se fastigare u. Passiv fastigari medial, spitz zulaufen, schräg aufsteigen, Mela u.a.: u. so collis est in modum metae in acutum cacumen a fundo satis lato fastigatus, Liv.: eaedem (stellae) breviores et in mucronem fastigatae, Plin.: pauxilla aedes ignobiliter ad culmen fastigata, Solin.: testudo fastigata, Liv. – b) nach unten, nur Partiz. fastigatus, schräg ablaufend, abgedacht, abhängig, collis leniter f., Caes. b. G. 2, 8, 3. – B) übtr., erheben, erhöhen, statum celsitudinis alqā re, Sidon. epist. 3, 6, 3: u. so ibid. 7, 9, 14. – Partiz. als Adi., felicitas fastigatissima, auf dem höchsten Gipfel stehende, Sidon. epist. 2, 4, 1: duo fastigatissimi consulares, hocherhabene, Sidon. epist. 1, 9, 2. – II) mit einem Akzent versehen, Mart. Cap. 3. § 262. – ➳ Eine Nbf. fastigio hat Detlefsen Plin. 18, 52 (fastigiantur) u. 19, 70 (fastigiatur) aufgenommen; ebenso Eyssenh. Mart. Cap. 9. § 944 (fastigiatur); fastigiatus steht Isid. 19, 23, 6 (eminent apicibus fastigiatis Alani).
See: fastigare
fastīgō, (16) āvī, ātum, āre, tr. ¶ 1 [emploi classique et sans doute primitif] fastīgātus, a, um, a) élevé en pointe : collis in acutum cacumen fastigatus Liv. 37, 27, 7, colline sʼélevant en sommet pointu ; in mucronem fastigatus Plin. 18, 172, terminé en pointe ; b) en forme de faîte : fastigatam... testudinem faciebant Liv. 44, 9, 6, ils formaient une tortue ayant la forme du faîte dʼune maison ; c) incliné [comme la pente dʼun toit] : collis leniter fastigatus Cæs. G. 2, 8, 2, colline inclinée en pente douce, cf. fastigate ¶ 2 pass. fastigari ou se fastigare, sʼélever en pointe : frumenta... fastigantur in stipulam Plin. 18, 52, le blé sʼallonge en tige pointue ; terra paulatim se fastigat Mela 2, 5, la terre peu à peu sʼallonge en pointe || [fig.] fastigari, être surmonté dʼun accent : Capel. 3, 262 ¶ 3 [décad.] élever en hauteur = en dignité : Sid. Ep. 3, 6, 3, cf. fastigatus adj.
➳ qqf. fastigio, fastigiatus d. mss, cf. Capel. 9, 944 ; Isid. Orig. 19, 23, 6.
- 1. laten stijgen;
- 2. toespitsen.