fontalis
fontālis, e (fons), zur Quelle gehörig, Quell-, aqua, Vitr. 8, 3, 1 R.: undae, Optat. de schism. Donat. 3.
de armis fontalibus. sunt ‥ quidam qui portant tales figuras rotundas que figure vocantur fontes ‥ que semper debent esse istius coloris et picture propter illud quod representant aquam ~em. ‥ nec est necesse dicere colorem fontium, quia fontes sunt semper albi coloris
in aquis fluminalibus et ~ibus perempti
cum Augustinus ‥ emanacionem aque ~is generacioni eterni Filii assimilaverit
una res ‥ videretur due propter duos oculos nisi continuarentur ad unum organum in quo fit una [virtus ] ~is derivata ad pupillas
ne unum duo videatur, quod fieret si uterque oculus proprium ydolum diu suum videret unde oportet quod virtus visiva continuetur ad unum organum in quo sit una virtus ~is derivata in pupillis
nomen principii ~is a quo alia dirivantur
unum est radicale et ~e et hoc est cor
~i sapientia cuncta prospiciens
humanis actibus, quorum ~e non vident principium
non potest esse sine ~i preexistencia prime cause
de illius ~i dulcedine qui est fons vivus
quatinus veluti fontaris plenitudo suis subditis quasi rivulis suorum bonorum copiam valeat derivare
fontālis, e (fons), de source : Vitr. Arch. 8, 3, 1.
Inprimis, quia Parisiensium
scholarium honorabilis Universitas.... tamquam quoddam virtutis et sapientiæ Fontale
principium, sui luminis radios ubique diffundens mundum illuminat universum, etc.
Fontalis aqua, E fonte fluens, in Vita S. Himelini Presbyteri, Martii tom. 2.
pag. 47.