fornicator
fornĭcātor, ōris, m. [fornicor],
- a fornicator (eccl. Lat.), Tert. Pudic. 1; 16; 22; Vulg. 1. Cor. 5, 11 al.
fornicātor, ōris, m. (fornico), der Hurer, Tert. de pud. 1 u. 16.
pagani ‥ ~ores et adulteros puniunt
praesentiat ~or infernalis [? l. infernalia ] tormenta quae meruit
sacerdos ~or celebraturus manus et os mundat, intus autem ‥ immundus existens
de mulieribus fornicantibus capiet dominus ad misericordiam ij s. viij d. et, si poteatas et facultas masculi ~oris suppetat, solvet pro muliere partem vel totum
quod a civitatibus excludantur ~ores et sodomite
si prelati sunt ‥ notorii ~ores
hic mecus, A.lechowr. hic ~or, idem eat
fornĭcātŏr, ōris, m. , fornicateur, débauché : Tert. Pud. 16.
Fornicarius, Gall.
Limitem mœchis et Fornicatoribus figimus. Passim occurrit apud Scriptores
Ecclesiasticos, ut superiores aliæ voces ejusdem originis.