furator
fūrātor, ōris, m. [1. furor],
- a thief (post-class.): veritatis philosophus, Tert. Apol. 46 fin.
fūrātor, ōris, m. (1. furor), der Dieb, Tert. apol. 46 extr.
furor, -aris, unde hic ~or, -ris, et furatus, -a, -um, et hec furatio, -nis
with an O and an I , vel sunt furatores, / vel faciunt numismata, regni proditores
concluditur quod non solum Kervere, latro et Daniel famulus, ~or equi ac murre satis notorius puniretur una cum fautoribus ejus
fūrātŏr, ōris, m. (furor 1), voleur [fig.] : Tert. Apol. 46.
Duo avicularii et duo Furatores, xiiij. lib. Et pag.
6. Furatorii et aucupes, l. sol. Ordinat. hospit. reg. an. 1317. in Reg. sign.
CroixCam. Comput. Paris. fol. 80. r° :
Item le Fuireteur mengera à court
et aura hors et ens xviij. den. de gages par jour, ses fuirex et ses filez poiez.
Fuireteur
de conins, in alia an. 1386. ex Memor. E. ejusd. Cam. fol. 100.
v°. Vide infra Furetarius et Furetus.