gemmo
gemmo, to put forth buds, bud, gem
Could not find gemmati in Logeion dictionaries.
gemmati perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of gemmo
gemmati masculine genitive singular, masculine vocative plural, masculine nominative plural, neuter genitive singular of gemmatus
gemmo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [gemma].
- I (Acc. to gemma, I.) To put forth buds, to bud or gem: id fit antequam gemmare Aut florere quid incipit, Varr. R. R. 1, 40, 4; Col. 4, 27, 1: gemmare vites, luxuriem esse in herbis, laetas segetes etiam rustici dicunt, Cic. de Or. 3, 38, 155; id. Or. 24, 81 (cf.: necessitate rustici gemmam in vitibus dicunt, Quint. 8, 6, 6); v. gemma init.—In the part. pres.: gemmantem oculum caecare, Col. 4, 24, 16: vinea, Plin. 17, 22, 35, § 188: sarmenta, Pall. Febr. 32: surculi rosarum, id. Nov. 11; for which in the part. perf.: melius proveniet, si ponendus ramus gemmata jam matre sumatur, Pall. Mart. 10, 2.—
- II (Acc. to gemma, II.; poet. and in post-Aug. prose).
- A Neutr., to be adorned with precious stones, to sparkle with gems.
- 1 Lit. (only in the part. pres.): gemmantia sceptra, Ov. M. 3, 264: gemmantia litora, Manil. 4, 652.—
- 2 Transf., to glitter, sparkle, like gems: herbae gemmantes rore recenti, Lucr. 2, 319; 5, 461: gemmantes explicat alas (pavo), Mart. 13, 70; cf.: pinnae caudae (pavonis), Col. 8, 11, 8; Pall. 1, 28, 2 (see also gemma, II. 2. c. and gemmeus, II. B.): memphites (lapis) gemmantis naturae, Plin. 36, 7, 11, § 56.
gemmo, āvī, ātum, āre (gemma), I) Knospen-, Augen hervortreiben, -ansetzen, Scriptt. r. r. u. Cic. – II) mit Edelsteinen besetzt sein, von Edelsteinen funkeln, A) eig.: sceptra gemmantia, Ov. met. 3, 264. – B) übtr., wie Edelsteine funkeln, -glänzen, herbae gemmantes rore recenti, Lucr.: alae gemmantes pavonis, Mart.
See: gemmare
gemmō, (15) āvī, ātum, āre (gemma), intr., ¶ 1 être couvert de pierres précieuses : Ov. M. 3, 264 || [fig.] herbæ gemmantes rore recenti Lucr. 2, 319, les brins dʼherbe que diamante la rosée nouvelle, cf. 5, 461 ¶ 2 bourgeonner [en parl. de la vigne], gemmer : Cic. de Or. 3, 155.
- 1. uitbotten;
- 2. (Ov.) met edelstenen bezet zijn, van edelstenen fonkelen; ➤ sceptra gemmantia;
- 3. (Lucr.; Mart.) schitteren als edelstenen; ➤ herbae gemmantes rore recenti van de frisse dauw; alae gemmantes pavonis.
gemmo —, ātus, āre
- gemma, to put forth buds, bud, gem: gemmare vites dicunt.