genetivus
genetivus, of generation, of birth
Could not find genitivo in Logeion dictionaries.
genitivo neuter ablative singular, masculine dative singular, neuter dative singular, masculine ablative singular of genetivus
gĕnĕtīvus (not gĕnĭtīvus; cf. Lachm. ad Lucr. II. p. 15 sq.), a, um, adj. [genitus, from gigno], of or belonging to generation or birth.
- I In gen. (rare; not in Cic.): Apollinis Genetivi ara, the generator, fertilizer, Cato ap. Macr. S. 3, 6; for which: Phoebi Genitoris ad aras, Val. Fl. 5, 404: forma prior rediit genetivaque rursus imago, native, original nature, Ov. M. 3, 331: dispersis per pectus genetivis notis, birth-marks, Suet. Aug. 80: nomina, i. e. belonging to a family or gens, Ov. P. 3, 2, 107.—
- II In partic., in gram., genetivus (genit-) casus, the genitive case (in Varr. L. L. called patricius casus): si ut Maecenas Suffenas. Asprenas dicerentur, genetivo casu non e littera, sed tis syllaba terminarentur, Quint. 1, 5, 62; 1, 6, 14; Suet. Aug. 87 et saep.; and with equal frequency subst.: gĕnĕtīvus, i, m., the genitive, Quint. 1, 5, 63; 1, 6, 14; Gell. 4, 16, 3 et saep.
genetīvus (genitīvus), a, um (geno = gigno), I) angeboren, imago, Ov.: nota, Muttermal, Suet. – nomina, Geburts-, d.i. Stamm-, Geschlechtsnamen, Ov. – II) aktiv, zeugend, Apollo Genetivus, Varro b. Macr. sat. 3, 6. § 5. als gramm. t. t., casus genetivus u. bl. genetivus, der Zeugefall, der Genetiv, Quint. u.a. (vgl. Gell. 20, 6, 8: casus interrogandi, quem genetivum grammatici vocant). – ➳ Die Schreibung genetivus überall die der besten Hdschrn.; vgl. Lachm. Lucr. 1, 1. p. 15.
ipse sum Augustinus totius Anglicae gentis pater affectuosus, omnes vos in Christo parturiens genitivis visceribus
gratia, fons vivus, lex, ignis, amor genitivus / Spiritus ipse veni
o mihi festiva nox, lux redit genitiva
vis genitiva gemit, violata cupidinis arte(
domus ‥ Rievall’ concipiens in utero tertiam filiam genitivi tumoris distensione partum propinquum minitavit
Zepherus ‥ solebat in educandos partus genitiva insufflare spiracula
annus [1256 ] ‥ frugifer ‥ ecclesie vero ‥ servitutis genitivus
genetiva pacis / surgit oliva
tu mortis es ablativa / quia prolis genitiva / sine culpa genite ‥ / ‥ dativa / libertatis perdite
genetivus eris
per genetivum singularem, ut ‘nitescens, nitescentis’
genetivo et ablativo
si ‥ ‘e’ in ‘i’ mutaverit in genetivo crescente, ut ‘miles, militis’
cum genitivo principali interpretantur, ut ‘Evandri ensis’ et ‘regis honor’
genitivi singularis terminationes sunt 5: ‘e’, sc. et ‘i’, ‘is’, ‘us’ et ‘ei’
genitivus partitivus est, dativus perfectivus
‘verbum Christi habitet in vos’ [] sermo iste ultimus potest dupliciter exponi ex hoc quod genitivus ‘Christi’ potest construi transitive vel intransitive Col. iii 16
gĕnĕtīvus (gĕnĭt-) a, um (geno), ¶ 1 de naissance, naturel : genetivum nomen Ov. P. 3, 2, 107, nom de famille ¶ 2 qui engendre, créateur : Cat. d. Macr. Sat. 3, 6 || genetivus casus Suet. Aug. 87, et abst genetivus Quint. 1, 5, 63, le génitif.
genetīvus (not geni-), adj.
- genitus, of generation, of birth: imago, original nature, O.: nomina, i. e. of a family, O.