geniatus
gĕnĭātus, a, um, adj. [Genius; cf. genialis, II.],
- jovial, joyous, cheerful (late Lat. for the class. genialis): fuit vultu geniatus, Capitol. Ver. 10; Cassiod. Var. 3, 12 al.
geniātus, a, um (genius), heiter, freundlich, Cassiod. var. 1, 43, 4 u.a.: vultu (von G.) geniatus, Capit. Ver. 10, 6.
gĕnĭātus, a, um (genius), joyeux : Cassiod. Var. 1, 43.
Gratus, delectabilis, Joanni de Janua. Gloss. Lat. Gr. :
Officium
plane Geniatum, efficax, instructum, etc. Eod. lib. Ep. 6 : Officium vero
ejus tanta Genii prærogativa decoratur, ut militiæ perfunctus muneribus, ornetur nomine
Principatus. Epist. 12 : Magnum quidem multis, et inter vices videtur
esse Geniatum publicæ utilitati probis actionibus occupari. Ep. 20 :
Vultus quin etiam regnantium Geniata obsequii pompa præmittit. Ex his
forte restituenda hæc vox apud Capitolinum in Vero : Fuit decorus corpore, vultu
Geniatus. Editi gemmatuspræferunt. Vide Salmasium.
Si... dispunctis
nationibus non... destinaveris quantitatem, Degeniatus in provincia velociter reddes,
quæ te male distulisse cognoscis.