genimen
gĕnĭmen, ĭnis, n. [geno, gigno],
- product, fruit, progeny (post-class.): vitis, Vulg. Matt. 26, 29.—In plur.: viperarum, brood of vipers, Vulg. Luc. 3, 7; Tert. Anim. 39.
genimen, inis, n. (geno = gigno), das Gewächs, die Frucht, Eccl.: Plur., Tert. adv. Valent. 3.
produxit avorum et proavorum ~ina
gnari quaedam genimina / vermis feruntur minima(
~inae, creaturae
pullularunt cotidie novarum oppressionum ~ina detestanda
vestram ‥ latere sanctitatem nullatenus arbitramur apud nos cotidie nova magistrorum pululare ~ina
de septem bestiis et eorum ~inibus [ME: ] in deserto solitarie vite dictum est huc usquestreones
o generatio prava, o domus exasperans, o ~en viperarum
post hec et ignibus jure succencio / quia genimini parcunt viperio
tu es ~en vipere [ME: ] non sponsa Christineddre cundel
ecce quibus plagis patrem afficiunt degeneres filii, imo non filii sed genus exasperans et ~ina viperarum
non cunctatus est myricas illas diutius siccatas flamma copiosa succendere. igitur ignis sicca ~ina reperiens illa ‥ devorare ‥ cepit
~ina, semina, germina
a chire , ~en
hoc est ~en vere vitis, id est ipsius Christi qui dicit ‘ego sum vitis vera’ [] John xv 1
huic virtuti adversantia superseminavit, viz. superbie ~ina
extirpentur ~ina heresum [sic ]
gĕnĭmen, ĭnis, n. (geno), production, produit, fruit : Vulg. Matth. 26, 29.
- 1. afstamming; afstammeling, nakomeling;
- 2. (v. niet-lev.) voortbrengsel.
Hæc meminens, parcas stirpi, Genimenque quod illo
Stipite descendit, calcari non patiaris.