granata
grānāta, æ, v. granatum : Cass. Fel. 20.
Gavata, juxta quædam exemplaria legitur apud Anastasium in Vita Honorii PP. ut et in Glossis Isid. Vide Gabata.
Ecarlate. Testamentum Cardinalis de Bolonia ann. 1373. apud Baluz tom. 2. Hist. Arvern. pag. 183 :
Eidem domino Regi do et lego meliorem
mulam, quam habeam, cum pulcra sella de Granata. Instratos ostro alipedes, apud
Virgilium. Vide Grana 1.Deficientibus saccis et funibus, recurratur ad scopas, et fiant verræ, volgari
sermone dicuntur Granatæ, et in eis fingantur (sic) perticæ, et postea
accendantur verrulæ, et obcurratur ad rupturam muri contra rumpentes præfatum
murum.grānāta, ae, f.: melagrana Orig.