gravatio
grăvātĭo, ōnis, f. [gravo],
- heaviness, oppression (post-class.): post cibum, Cael. Aur. Acut. 2, 32, 171; id. Tard. 5, 10, 96; 4, 3, 33.
gravātio, ōnis, f. (gravo), die (körperl.) Beschwerde, post cibum, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 32, 171: gravatio, quam Graeci καρον appellant, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 5, 53: gravatio, quam κάρωσιν vocant, Cael. Aur. de morb. chron. 4, 3, 33: Ggstz., gravatio atque tensio supinatis aegrotantibus et relevatio sedentibus, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 10, 96.
quod ‥ a civibus Burdegalensibus, nec ab aliquo alio, nobis ullam fieri ~onem vel impedimentum aliquod sentiamus
non est quilibet criminosus audiendus contra omnem quem accusare voluerit, quia talis audiencia nunquam est sine fatigacione ac ~one ac aliqua infamia illius
vobis [sc. custodi V Portuum ] mandamus quod ‥ ab ‥ attraccionibus, ~onibus et molestacionibus ‥ faciendis desistentes ‥ majores ‥ Portuum †convisciones [l. connisciones, i. e. cogniciones ] ‥ habere ‥ permittatis
superadditur accusans ~o quod tam sancti viri ‥ sint socii furum, communicantes cum excommunicatis impedientibus suam contemplacionem et quietem
si ~ones vel conturbaciones sint inter executores meos volo ut veniant vicario ‥ et debent stare ad concilium suum
grăvātĭō, ōnis (gravo), f. , pesanteur, engourdissement : C. Aur. Chron. 5, 10, 96.