grunnitus
grunnītus, ūs, m. [grunnio],
- a grunting of swine: aut grunnitum (audiunt), cum jugulatur, suis, Cic. Tusc. 5, 40, 116.
grunnītus, ūs, m. (grunnio), das Grunzen, suis, Hieron. in Amos II. ad 5, 23. Augustin. de nat. et grat. 47.
aper ‥ accessit crebris ~ibus a pontifice quasi aliquid postulaturus
quidam porcorum grunnitus horridiores / emittunt
nefrendi ‥ reperti sunt illesi, grinnitu consueto sua pabula queritando
factus est murmur horribile et ~us inter magnates Francorum
grunnītŭs, ūs, m. (grunnio), grognement [du porc] : Aug. Nat. Grat. 47.
grunnitus: = grunditus.