guagium
credentiægaudebant, cum aliquid a subditis mutuo sumebant. Charta Buch. de Magduno ann. 1179. ex Chartul. Miciac. :
Dixerunt etiam quod si dominus Firmitatis
Abreni Guagium suum miserit ad vinum in burgo, et tale fuerit Guagium, quod tripliciter
valeat quam quod accipere petit, homo S. Mariæ accipere debet ; et si sibi visum fuerit,
Guagium tripliciter non valere, et accipere noluerit, portitor Guagii priori vel
servienti ejus Guagium ostendet. Quod si ad ammonitionem prioris venditor vini Guagium
accipere noluerit, ille vel illa, cujus vinum fuerit, priori vel servienti suo fidem
manu sua faciet, quod secundum existimationem suam Guagium illud tripliciter non valeat,
et tunc Guagium illud sine damno suo libere refutabit, nec propter hoc gravabitur vel
accusabitur. Cum autem Guagium eo modo, quod supra dictum est, acceptum fuerit, vendito
vino, a die venditionis per unum solummodo mensem Guagium illud servabitur, et mense
finito, ille qui Guagium tenebit, dicet domino Firmitatis vel servienti suo, ut Guagium
redimat. Quod si tunc, sine alio termino non redemerit, qui habet Guagium ex tunc illud
vendere libere poterit... Si dominus Firmitatis Abreni aut serviens ejus de supradicto
Guagio, scilicet de Guagio, quod pro vino positum fuerit, negare voluerit se ad
redimendum Guagium semonitum non fuisse, ille qui semonitionem fecit in burgo S. Mariæ,
coram priore jurabit se submonitionem fecisse. Hæc fusius, quia juri
credentiæillustrando non parum inservire possunt. Vide in Guageria.