gurdus
gurdus, i, m. [Spanish],
- a dolt, jolterhead, numskull: gurdos, quos pro stolidis accipit vulgus, ex Hispania duxisse originem audivi, Quint. 1, 5, 57; cf.: gurdus lentus, inutilis, Gloss. Isid.; Laber. ap. Gell. 16, 7, 8 (Com. Fragm. v. 13 Rib.).
gurdus, a, um, dumm, tölpelhaft, Laber. com. 13; vgl. Quint. 1, 5, 57.
gurdus, a, um (mot espagnol), balourd, lourdaud : Laber. 13 ; Quint. 1, 5, 57.
Gurdos ,
quos pro stolidis accipit vulgus, ex Hispania duxisse originem audivi. Etiamnum
Hispani et Vascones Duricordes vero et simplices fratres, vel qui litteras discere nolunt, et non possunt, ipsi Gurdis operibus intricentur. Abbo lib. 1. de
Obsid. Parisiensi vers. 424 :
Noxque falam Gurdis mandat custodibus ipsam.
Et infra lib. 2. vers. 525 :
... Ponunt animas cum sanguine Gurdi .
Ubi, ut et aliis locis, Gurdos, ineptos et stultosinterpretatur. Occurrit etiam in Notis Tyronis pag. 102. Robert. Gaguinus in Poem. vernaculo,
le passe-temps de l'oisiveté:
Guerres et de Dieu le grand flaeil,
Et le maillet de sa Justice,
Qui est aux bons paix et conseil,
Et terreur au Gourt et au nice.
At contra vocem Gourdin bonam partem non semel usurpat Sangelasius in Viridario honoris.
Gordin, eodem sensu, in Lit. remiss. ann. 1459. ex Reg. 190. Chartoph. reg. ch. 7 :
Icellui Boyn
commenca à desmentir le suppliant et l'appeller villain Gordin. Unde
Engordelivel
Engourdeli, pro vulgari
Engourdi, hebes, torpens, in Mirac. B. M. V. MSS. lib. 1 :
La pensée ont vers Diu si froide,
Qu'il sont Engordeli et roide
Plus que ne soit poil en fouache.
Ibidem infra, Engourdeli. Vide infra Gurgus 2.