havo
Veniunt de exercitu, qui cambiunt necessaria, junguntur et illis, qui ambiunt non
sua. Igitur una die Flandrensis quidam dignus flagris et flamma, cernens immensas
divitias, et immoderata cupiditate cæcatus, clamat, Havo, Havo, rapiens, quod cupivit,
etc. Flandris, Have, sunt divitiæ, opes, pecuniæ, etc. ex Lat.
Habere. Sic clamabat ille :
Quot bona, quot bona ! ut alios ad
prædam invitaret.